திரிபுக்குட்படுத்தப்பட்ட கனிம நாளங்களில் தரவுகள் ஒளிரும் புவிக்கோளம் கடல்களுக்கும் கண்டங்களுக்கும் கீழே துடித்துக் கொண்டிருக்கும் புதைக்கப்பட்ட சர்க்யூட்போர்ட்

ஒரு குறுங்கதை எழுதினேன். அப்புறம், என்னடா இது வழக்கத்தைவிட மொக்கையா இருக்கே, என்று வெட்கப்பட்டுக் கொண்டு கிடப்பில் போட்டு விட்டேன்.

இதுதான் அந்தக் குறுங்கதை:

எழுதப்படாத கதையொன்று: மானுடர்கள் தொழில்நுட்பத்தின் உச்சத்தைத் தொட்டழிந்த காலத்துக்குப் பிற்பட்ட புவியை விவரிக்கும். அங்கு புல், பூண்டு, செடி, கொடி, மரம், வண்டு, பூச்சி என்று எந்த உயிரும் இருக்காது. பூமியின் வளிமண்டலம் கதிர்வீச்சும் நச்சுப்புகையும் நிறைந்திருக்கும். சிதிலங்களைத் தவிர மனிதர்கள் வாழ்ந்ததற்கான எச்சம் எதுவும் இல்லாத புவிப்பரப்பில் மானுட அறிவின் தடயமாய் நானோதுகள்கள் மட்டுமே இருக்கும். தனித்துகள்கள் ஜடம்தான் என்றாலும் அவை பேயஸிய நிகழ்தகழ்வு விதிகளுக்கேற்ப நிலமெங்கும் அலைக்கழிக்கப்படுகையில் ஸ்வார்ம் ஆகும்போது நுண்ணறிவும் காந்த விசையும் எமர்ஜெண்ட் இயல்பாய்த் தோன்றும். இக்கூட்டங்கள் வெவ்வேறு தனிமங்களையும் கனிமங்களையும் துகளாக்கவும் பல்திறப்பட்ட கம்பிகள் தோன்றும். அந்தக் கம்பிகள் தம்மியல்பில் பற்பல பருமன்கள் கொண்ட பைலன்களாய் பின்னிப் படரும், நிலமெங்கும். என்றோ பிறப்பிக்கப்பட்ட ஆணைகளைக் கற்றுத் தேர்ந்து நாளுக்கு நாள் பண்படுத்திய பாண்டித்தியத்தைக் கொண்டு இப்பைலன்கள் தம் அதிர்வுகளால்  இசையெழுப்பும். அந்த இசை தன்னளவில் ஒழுங்கமைவு இல்லாததுதான் என்றாலும் பிற பைலன்களின் இசைக்கு ஒத்திசையும் வகையில் கற்றுத் தேறக் கற்பிக்கப்பட்ட காரணத்தால் அபௌதீகத் தன்மை கொண்டு ஒலிக்கும். சமரற்ற அந்த ஆதர்ச உலகு சர்வைவல் ஆஃப் தி பிட்டஸ்ட் என்ற டார்வினிய விதியின் இயக்கம் ரத்து செய்யப்பட்டு ஒத்திசைவால் நெறிப்படுத்தப்பட்ட கிமுராவிய நகர்வுகளால் இயங்குவது. ஒவ்வொரு நாளும், கணத்துக்கு கணம், புவியிலுள்ள அத்தனை நானோதுகள்களும் பைலன்களும் செவித்து இசைத்துத் தேர்ந்து கற்றலில் குவிந்து வெவ்வேறென தனித்தியங்கும் அதிர்விசையில் இணையும் புது பைலன்கள் ஒழுங்கமைவின் நுட்பத்தையும் செறிவையும் கூட்டும் வகையில் உன்னத அதிர்வுகளை உண்டாக்கும். இசைவிப்போன் இல்லாத அந்த சிம்பொனி எந்த அறிவும் கற்பனையும் மட்டுமல்ல, உள்வாங்கிக் கொள்ளவும் முடியாத உச்சத்தை நோக்கி இடையறாது சென்று இறுதியில் என்ட்ரோபியை என்னவென்று கேட்கும்.​

இதை இன்று போஸ்ட் செய்யும் துணிச்சல் அளித்த பதிவு இது:

“Meanwhile, ScienceDaily reported earlier this month that flaws deliberately introduced into the crystal forms of diamonds could be structured such that they improve those diamonds’ capacity for quantum computation. Apparently, a team at Princeton has designed new kinds of diamonds “that contain defects capable of storing and transmitting quantum information for use in a future ‘quantum internet.’”

“There is obviously no connection between these two stories, but that won’t stop me from imagining some vast new quantum computer network, coextensive with the Earth’s interior, performing prime-number calculations along dark matter-induced crystal flaws, crooked mineral veins flashing in the darkness with data, like some buried circuitboard throbbing beneath the continents and seas.”

Advertisements

கவனம்

வேறு ஒரு காரணத்தால் இந்த கட்டுரை நினைவுக்கு வந்தது.  பிலிப்பைன்ஸ் தேர்தலில் டூடர்டே வெற்றி பெற்றபோது எழுதப்பட்டது என்று நினைக்கிறேன். இதன் முதல் பத்தி, “In a short essay unassumingly titled, “The Right Use of School Studies with a View to the Love of God,” Simone Weil pointed to a link between evil and the repugnance for the exercise of our faculty of attention: “There is something in our soul which has a far more violent repugnance for true attention than the flesh has for bodily fatigue. This something is much more closely connected with evil than is the flesh. That is why every time we really concentrate our attention, we destroy the evil in ourselves,”” என்று துவங்குகிறது. அதன்பின் கட்டுரையை எழுதியவர் வெய்ல் எந்த அர்த்தத்தில் இதைச் சொல்லியிருக்க வேண்டும் என்பதை விசாரிக்கிறார். சிறிய கட்டுரைதான், படிப்பது அவ்வளவு கடினமல்ல- ஏற்றுக் கொள்வது கொஞ்சம் கஷ்டம்தான், காரணம் இது ஏதோ மிஸ்டிக்கலான ஒரு உண்மையைச் சொல்வது போல் இருக்கிறது. படித்துப் பாருங்கள், சுவாரசியமாகவே இருக்கும்.

ஆனால் ஒரு சிறிய கேள்வியைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தால் வேறொரு விடை கிடைத்திருக்கும். நன்மையோ, தீமையோ, மனிதர்களுக்கு இரு பொறுப்புகள் இருக்கின்றன- கவனப்படுத்துதல், கவனம் செலுத்துதல். நாம் கவனம் செலுத்தவும் வேண்டும், கவனப்படுத்தவும் வேண்டும். ஆனால் எதை? இதைதான் மேற்கண்ட கட்டுரையாளர் கேட்கத் தவறி விட்டார்.

எதில் கவனம் செலுத்த வேண்டுமோ, எதை கவனப்படுத்த வேண்டுமோ, அதில் கவனம் நிலைத்திருக்க வேண்டும். ஈவில் என்று பெரிய எழுத்துக்களில் அழைக்கப்படும் சாத்தானிய சக்தியை மனித முயற்சிகளால் வெல்ல முடியுமா என்று தெரியவில்லை. ஆனால் தீமை என்ற ஒன்று மானுட எல்லைகளுக்குள் நிகழ்வது என்றால்,  தொடர்ந்த, நிலையான, எச்சரிக்கையான, பாரபட்சமற்ற, ஆனால், முக்கியத்துவங்களை உணர்ந்த, பொறுப்புள்ள, கவனப்படுத்துதலும் கவனம் செலுத்துதலும் அதை தவிர்ப்பதில் பெருமளவு வெற்றி பெறும்.  எது கவனத்துக்குரியது என்ற கேள்வி இல்லாமல் கவனத்தைப் பேசுவது நம்மை ரொம்ப தூரம் கொண்டு செல்லாது.