படித்த முட்டாள்களும் படிக்காத மேதைகளும்

அமெரிக்கர் ஒருவர் முதல் பெஞ்ச்சில் படித்தவர்களுக்கும் கடைசி பெஞ்ச்சில் படித்தவர்களுக்கும் நடக்கும் யுத்தம் என்று அமெரிக்க சமூக, அரசியல், பொருளாதார பிளவுகளையும் அவற்றால் ஏற்படும் துன்பங்களையும் வரையறை செய்தார். இதையே சொல்லிச் சொல்லி அவர் பேர் பெற்று புத்தகம் எல்லாம் போட்டு பாராட்டும் வசவுமாக ஒரு குறிப்பிடத்தக்க இன்பிளூயன்சர் ஆகி விட்டார். அவர் மெத்தப் படித்தவர்தான், பிஎச்டி படித்துவிட்டு பங்குச் சந்தையில் விளையாடி தான் வெறும் காகிதக் கத்தியல்ல, உண்மையாகவே தாதாதான் என்று நிரூபித்து விட்டவர். நம் காலத்து தத்துவ மேதைகளின் லட்சணம் இது- படித்திருக்க வேண்டும், பணம் பண்ணத் தெரிந்திருக்க வேண்டும், படித்தால் மட்டும் போதுமா என்று கேள்வி கேட்டு படித்தும் பிழைக்கத் தெரியாதவர்களுக்கு எதிராய் திரும்ப வேண்டும்.

தாலப் இப்படிப்பட்ட இன்னொருவர். அந்த நாளில் அயன் ராண்ட் எப்படியோ அப்படி வளர்ந்து வருகிறார். எனக்குத் தெரிந்து, படித்தவர்கள், பணம் பண்ணத் தெரிந்தவர்கள் (அல்லது அப்படி நம்புகிறவார்கள்) இவர் பின்னால் போக ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள். இன்றைக்கு கொரானா புண்ணியத்தில் அப்பவே சொன்னேன் பாத்தியா என்று தன் அறிவின் பராக்கிரமம் பற்றி நியாயமான காரணங்களுக்காகவே பெருமையடித்துக் கொள்ளும் இவர்தான் டிரம்ப் அப்படி ஒன்றும் மோசமானவரல்ல என்றவர், டிரம்ப் என்ன சொல்கிறார் என்று பார்க்காதே என்ன செய்கிறார் என்று பார், என்று புதுத் தத்துவம் உதிர்த்தவர். இப்போது டிரம்ப் என்ன செய்யக் கூடியவர் என்று தெரிந்து விட்டது, ஆனால் அவரை என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை. டிரம்ப் விஷயத்தில் தாலப்பின் முன்னெச்சரிக்கை உபாயம் வேலை செய்யவில்லை.

படித்த முட்டாள்களின் குணம் இது- சில விஷயங்களில் சரியாகச் சொல்வார்கள், சில விஷயங்களில் தவறாக இருந்தாலும் அதற்கு அரிய பெரிய சமாதானங்களை அடுக்குவார்கள். நாம் எல்லாரும் முட்டாள்கள்தான் என்றாலும் படித்த முட்டாள்கள் மட்டுமே எவ்வளவு தூரம் போயும் தாங்கள் நினைத்ததைச் சரி என்று சொல்லி படித்தவர்களை மட்டம் தட்டுபவர்கள்.

எப்போது படித்தவர்கள் ஒரே குரலில் பேசி மக்களை மோசடி செய்கிறார்கள் என்பது தெரிந்து விட்டதோ (இப்போது கூட முகமூடி விஷயத்தில் அதுதான் நடந்தது, முதலில் முகமூடி போட்டால் பிரயோசனமில்லை என்றவர்கள் இப்போது முகமூடி போடாதவர்கள் படுபாதக கொலைக்காரர்கள் என்கிறார்கள்), அப்போதே அவர்கள் மீது நம்பிக்கை போய் விட்டது. இதில் குற்றம் சொல்ல முடியாது. ஆனால் இதில் அடுத்த லெவலுக்குப் போய் இவர்களுக்கு படிக்காதவர்களே மேல் என்று பலர் முடிவு செய்து விட்டார்கள். இவர்கள்தான் படித்த முட்டாள்கள்- தம் நியாயமான கோபங்களுக்கும் படிக்காத மேதைகளின் தந்திர காழ்ப்புகளுக்கும் வித்தியாசம் தெரியாதவர்கள், அதன் விளைவு தாம் நினைக்கிற மாதிரி இருக்கும் என்ற மயக்கத்தில் இருப்பவர்கள்.

ஏன் படித்த முட்டாள்கள் என்றால் இவர்கள் ஆதரிக்கும், பரிவுடன் அணுகும் படிக்காத மேதைகள் யாரும் ஒரு வேலையைக் கூட உருப்படியாய்ச் செய்கிறவார்களாய் இல்லை. பெரும்பாலானவர்களுக்கு நல்ல நோக்கம் இல்லை, அப்படியே நல்ல நோக்கம் இருந்தாலும் அதை உருப்படியாய் நடைமுறைப்படுத்தும் அறிவு இல்லை. எதைத் தொட்டாலும் மோசம் போகிறது, மேதைகளுக்கே உரிய தன்னம்பிக்கையுடன் அதைப் புரிந்து கொள்ளவும் மறுக்கிறார்கள், குறை சொல்பவர்கள் வாயை அடைக்கிறார்கள், மேலும் மேலும் முட்டாள்தனங்களைச் செய்கிறார்கள், தேவைகளுக்கு ஏற்ப காழ்ப்பை வெவ்வேறு திசைகளுக்கு திருப்பி அவ்வப்போது தேவைப்படும் ஆதரவு திரட்டி தம் இடத்தை நிலைப்படுத்திக் கொள்கிறார்கள்.

படித்த முட்டாள்களின் நிலை கஷ்டம்தான். படிக்காத மேதைகள் வேண்டாம் என்றால் தெரிந்தே ஏமாற்றுபவர்களை ஏற்றுக் கொண்டாக வேண்டும், அதற்கு நம் அறிவு இடம் கொடுக்குமா? சரி இவர்களே இருந்து விட்டுப் போகட்டும் என்றால் இதுகள் செய்கிற ஒன்றும் சரியாக இல்லை, ஆனால் அதை ஒப்புக் கொள்ள முடியுமா? எனவே, பீடம் எழுப்பி பூஜை செய்து கொண்டிருக்கிறோம். பாலம் கட்டி புரிந்து கொள்ளப் பார்க்கிறோம்.

படித்த முட்டாள்களா, படிக்காத மேதைகளா என்பதல்ல பிரச்சினை. இவர்களுக்கு இடையேதான் நாம் தேர்ந்தெடுத்தாக வேண்டும் என்பதல்ல பிரச்சினை. படித்தவர்களுக்கு ஒரு கையாலாகாத உணர்வு வந்து விட்டது என்பதுதான் பிரச்சினை. நம்மால் எதுவும் செய்ய முடியாது என்று நாம் நினைக்கிறோம். எனவே, நம்மை ஏமாற்றும் படித்தவர்களை, நல்லவன் வேஷம் போடுபவர்களை அடிக்க படிக்காத மேதைகளை, வெளிப்படையான வில்லன்களை ஆதரிக்கிறோம். அதில் ஒரு சந்தோஷம் இருக்கத்தான் செய்கிறது. ஆனால் படிக்காத மேதை செக்குக்கும் சிவனுக்கும் வித்தியாசம் தெரிந்தவனா? எனவே, எல்லாருக்கும் விழுகிறது ஆப்பு.

சமகால உலக அறிவுச் சூழலுக்கு ஒரு கல்லறைக் குறிப்பு எழுதுவதானால் அதில் இந்த வாசகம் பொருத்தமாக இருக்கும்: “படித்த முட்டாள்கள் படிக்காத மேதைகளை நம்பி மோசம் போனார்கள்.”

இதை இன்னொரு விதத்திலும் அணுகலாம்: கபட வேடதாரிகளும் வெளிப்படையான வில்லன்களும். வேடதாரிகளைவிட வில்லன்களே நேர்மையானவர்கள், எனவே மேலானவர்கள், என்று சொல்பவர்கள் படித்த முட்டாள்கள்.

ஒரு சின்ன டிரபிள்

விருப்பம் இருக்கிறதோ இல்லையோ ஒருத்தருக்கு உரிய சிறப்பு அளிக்க வேண்டிய இடத்தில் அதைச் செய்வதுதான் மாண்பு, இதைத்தான் Credit where credit is due என்று ஆங்கிலத்தில் சொல்கிறார்கள்.

இதற்கு ஒரு நல்ல உதாரணம் நண்பர் வெ. சுரேஷ். எப்போதோ பேட்டரி அவுட்டாகி விட்ட வண்டியை உதை உதை என்று உதைத்தால் ஸ்டார்ட் ஆகி கொஞ்ச தூரம் அப்படியே போனதும் சிக்னலில் ஐடிலாய் விடும் நேரம் பார்த்து அடங்கி விடும் என்ஜின் மாதிரி இருக்கிறது எழுத்து விசை. என்னை ஒரு இடத்திலிருந்து இன்னொரு இடத்துக்கு நகர்த்த நண்பர்கள் படும் பாடு கொஞ்ச நஞ்சமல்ல, சில சமயம் புகழ வேண்டியிருக்கிறது, சில சமயம் குத்திக் காட்ட வேண்டியிருக்கிறது, சில சமயம் கவலைப்பட வேண்டியிருக்கிறது, சில சமயம் கோபப்பட வேண்டியிருக்கிறது. கொஞ்ச நாள் பார்க்காமல் இருந்தால், என்ன எப்படி இருக்க என்று கூப்பிட்டு கேட்கிறோம் இல்லையா, அது மாதிரிதான் என்ன படிச்சுட்டு இருக்க, என்று கேட்டுவிட்டு, ரொம்ப நாளா எழுதலையே, என்ன ஆச்சு, என்று கேட்கிறார்கள். நம் மனதுக்குள் என்ன ஓடுகிறது என்பதைத் தெரிந்து கொள்ள இது போல் விசாரிக்கிறார்கள் என்ற அளவில் இதை எடுத்துக் கொள்கிறேன். இப்படி அடிக்கடி கேட்பவர்களில் ஒருவர் சுரேஷ். அவரைச் சிறப்பு செய்வதற்காக இதைச் சொல்லவில்லை, உண்மையைச் சொல்கிறேன்.

ஆனால் அவரைச் சிறப்பிக்க என்ன சொல்லலாம் என்றால் எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் அண்மைய கதைகளில் தான் மிகவும் ரசித்துப் படித்தவற்றின் பட்டியலை வாட்ஸ்அப்பில் அனுப்பி படிக்கச் சொன்னார், போன வாரம். சரி ஸார், என் மைண்ட்செட்டுக்கு அவர் லாங்க்வேஜ் மேட்ச் ஆகலை, முதல் கொஞ்ச பாரா தாண்டிட்டா நிச்சயம் படிச்சிடுவேன், என்ன இருந்தாலும் சுவாரசியமா எழுதக் கூடியவர்தானே, என்றேன்- நிச்சயம் படிக்கிறேன் என்று சொல்லி விட்டு அதை அப்புறம் மறந்தே போய் விட்டேன். இப்போது பார்த்தால் இன்று பேசும்போது, படிச்சாச்சா, என்று கேட்கிறார். இல்லை, என்றதும், ஆமாம், பிடிக்காட்டி படிக்க முடியாது, என்று ஐநூறு கிலோமீட்டருக்கு அப்பாலிருந்து அவர் சொன்னாலும் செல்போன் காதோடுதானே ஒட்டிக் கொண்டு இருக்கிறது, அவர் குரலில் இருந்த ஏமாற்றம் எனக்கே சுருக் என்று தைப்பதாக இருந்தது. அதனால் எப்படியும் அந்தக் கதைகளை படித்து விடுவதாக இருக்கிறேன். ஆனால் அது பற்றி  எழுத மாட்டேன் என்றுதான் தோன்றுகிறது. வேறொன்றும் இல்லை விஷயம், முன் சொன்ன என்ஜின் டிரபிள்தான்.