திரைப்படம் என்றால் என்ன?

கமல் அவர்கள் ஹாலிவுட் படங்களை சுட்டுதான் பிழைப்பு நடத்துகிறார் என்று பல இடங்களில் இந்த விஷயத்தில் பெரிய அளவில் பேர் பெற்றவர்கள் விவாதித்துக் கொண்டிருப்பது உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும்- இது பற்றி நாமெல்லாம் சண்டை போட்டு, இதற்கு முடிவு கிடையாது என்று விட்டு விட்டதும் உங்களுக்கு மறந்திருக்காது. அதனால்தான் கை எவ்வளவோ அரித்தாலும் இது பற்றி ஒரு எழுத்துகூட இந்த இடத்தில் எழுதக் கூடாது என்று இருந்தேன்.

ஆனாலும் சும்மா இருக்க முடிகிறதா சொல்லுங்கள். வேறு ஒரு இடத்தில் இந்த விஷயமாக எழுதியவர், விஷயம் தெரிந்தவர், அவர் தன் பதிவை பாரபட்சமில்லாமல் எழுதி இருப்பதாகத் தோன்றியதால் அங்கு ஒரு பின்னூட்டம் போட்டேன். ஆனால் எனது துரதிருஷ்டம் அவர் அதைக் கண்டு கொள்ளாமல் தாண்டிப் போய் விட்டார்.

இந்த பிளாக்கில் எத்தனையோ இடுகை செய்திருக்கிறேன்- அதில் பின்னூட்டம் இல்லாத பதிவுகள்தான் அதிகம். ஆனால் பாருங்கள், இன்னொருத்தர் பிளாக்கில் ஒரு கேள்வி கேட்டு, அது கண்டு கொள்ளப்படாமல் போகிறதென்றால் அப்புறம் எதற்காக அதை அங்கே வெறுமே வைத்திருக்கிறது?

அதனால்தான் ஓடிப் போய் எடுத்துக் கொண்டு வந்து விட்டேன்- இரண்டு பின்னூட்டங்கள் ஒரே பதிவாக மாறியிருக்கிற அதிசயத்தைக் கண்டு களியுங்கள்!

எந்தப் படத்தைத் தழுவி இந்தப் படம் எடுக்கப்பட்டது என்று சொன்னால் காப்பி ரைட் பிரச்சினை வரும் என்றோ, அல்லது தன் மேதாவித்தனத்தைக் காப்பாற்றிக் கொள்ளவோ இப்படி செய்கிறார்கள் என்று வைத்துக் கொள்வோம். ஆனால் தனி மனிதர்களைத் தாக்குவதற்கு, “ஐயோ! காப்பி அடிச்சுட்டாரு!” என்ற விவாதம் பயன்படலாமே தவிர, உலக சினிமா குறித்த பார்வையில் இந்த மாதிரியான பேச்சே இல்லை போலிருக்கிறதே?

Zhang Yimou எடுத்த “A Woman, a Gun and a Noodle Shop” என்றத் திரைப்படத்தின் இந்த இரண்டு விமரிசனங்களையும் பாருங்கள்-

Salon New York Times

“Twenty-five years ago Joel and Ethan Coen, rising stars of American independent cinema, made their debut with “Blood Simple,” a twisty tale of adultery and revenge with an obvious debt to “The Postman Always Rings Twice.” Six years later Zhang Yimou, a star of China’s rising fifth generation of filmmakers, contributed his own variation on the “Postman” theme with “Ju Dou,” his second feature as sole director. And now, for no good reason but with reasonably happy (which is to say grisly) results, Mr. Zhang has honored the unlikely affinity between himself and the Coens with a faithful remake of their first movie, a replica of “Blood Simple” called (in America) “A Woman, a Gun and a Noodle Shop,”

என்று A.O. Scott அப்பட்டமான காப்பியை “faithful remake ” என்று மெச்சி எழுதினால் (அதிலும் ஹாப்பி ரிசல்ட்டாம்!), Salonல் Andrew O ‘Hehir கூட,

“Zhang, an operatic visual stylist who has directed “Hero” and “Raise the Red Lantern” and numerous other international art-house hits in a career that reaches back to the ’80s, has now made an oddly faithful remake of “Blood Simple,” the American indie hit that marked Joel and Ethan Coen’s 1984 debut ,”

என்று புகழ்ந்து எழுதி விட்டு- oddly faithful remake, காப்பி அடிப்பதில் கூட Zhang ஒழுங்காகக் காப்பி அடித்திருப்பதாய் இவரும் பாராட்டுகிறார் பாருங்கள்.

நெத்தியடியாய் Andrew O ‘Hehir இப்படி எழுதி இருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது-

“I haven’t gone back and compared “Woman/Gun/Noodle” shot for shot with “Blood Simple” or anything, largely because I don’t even want to know that kind of person, let alone be one.”

இந்த மாதிரி ஷாட் பை ஷாட் கம்பேர் செய்கிறவர்களை யார் என்னன்னு தெரிஞ்சுக்கக் கூட அவருக்குப் பிடிக்கலையாம்!

உலக சினிமாவில் காப்பி அடிப்பது என்பதெல்லாம் ஒண்ணுமே இல்லையோ என்னவோ? இங்கே நாம்தான் அது தெரியாமல் அடித்துக் கொண்டிருக்கிறோமோ?

இந்த இரு கட்டுரைகளில் செய்யப்பட்டிருக்கும் பாராட்டுகளை (appreciation) வைத்துப் பார்க்கும்போது இந்த விவாதம் குறித்து உங்கள் கருத்து என்ன என்று அறிந்து கொள்ள ஆசைப்படுகிறேன்.

ஒண்ணும் சரியில்லை சார், அவ்வளவுதான் இப்போதைக்கு சொல்ல முடியும்.

(கொஞ்சம் மாற்றியிருக்கிறேன்)

நான் கேட்டது நியாயமா இல்லையா, நீங்களே சொல்லுங்கள். அந்தச் சீனாக்காரர் இருக்காரே, அவர் முதலிலே ஒரு படத்தை சுடறார்.  தப்பில்லை, விடுங்க- அதையேதான் ஆறு வருஷம் முன்னால கோயன் சகோதரர்களும் செய்திருக்கிறார்கள்.  ஆனா,  கோயன் சகோதரர்கள் சுட்டு எடுத்த படத்தை ஏறத்தாழ இருபது இருபாதைந்து ஆண்டுகளுக்கு அப்புறமும் மறக்காம சுடுறது மகா தப்பில்ல? இந்த படத்தையும் சுடுவேன், இதை சுட்டு எடுத்தப் படத்தையும் சுடுவேன்னு சொல்ற மாதிரியில்ல இருக்கு இந்த சீனாக்காரரு செய்றது!

அங்கே பதிவு எழுதுகிறவர், எந்தக் காரணத்தாலோ பதில் சொல்லக் கூட லாயக்கில்லாத கேள்வி இது என்று நம்மைக் கடந்து போய் விட்டார். அதற்காக அப்படியே விட்டு விட முடியுமா? நான் என் எண்ணத்தை சொல்கிறேன், நீங்கள் உங்கள் கருத்தை சொல்லுங்கள்-

டைம்ஸ் பத்திரிக்கை உலகின் சிறந்த நூறு படங்களில் ஒன்றாக நாயகனை தேர்வு செய்தது என்றத் தகவலை அந்தப் பதிவர் தருகிறார் (அவருக்கு என் உளங்கனிந்த நன்றி). Godfather படத்தின் காப்பிதான் அது என்பது நமக்கே தெரிந்திருக்கிறபோது, டைம்ஸ் பத்திரிக்கைக்குத் தெரியாமல் இருந்திருக்குமா?  இதன்கூட A.O. Scott , Andrew O ‘Hehir போன்றவர்கள் எழுதி இருப்பதையும் சேர்த்து வைத்துப் பார்க்கும்போது ஒன்று தோன்றுகிறது. அவர்களுக்கெல்லாம் திரைப்படம் என்பது கதை சொல்லும் ஊடகம் அல்ல. அவர்கள் ஒரு திரைப்படத்திலிருந்து கதையைப் பிரித்துப் பார்ப்பதில்லை. அதனால்தான் கதை எதுவாய் இருந்தால் என்ன, படம் எப்படி இருக்கிறது என்று பார்த்து திரைப்படத்தை அதற்கென்ற ஒரு தனிப்பட்ட (முழுமையான) பார்வையில்  பேசுகிறார்கள்.

ஒரு வகையில் அவர்கள் திரைப்படத்தை நாவல் போல் அணுகாமல் கவிதை போல் அணுகுகிறார்கள் என்றுத் தோன்றுகிறது. டி எஸ் எலியட் தன் கவிதைகளில் அடுத்தவர்களது வரிகளை அப்படியே உருவிப் பதிப்பார்- ஆனால், யாரும் அவரை காப்பி பேஸ்ட் கவிஞர் என்றுத் திட்டவில்லை (அவருக்கு நோபல் பரிசுகூடத் தந்தார்கள் என்று நினைவு). ஒருவரது கவிதையின் பாடுபொருளை ஒட்டிய தனது கவிதை என்று அன்றிலிருந்து இன்று வரை  எவ்வளவோ பேர் கவிதை எழுதுகிறார்கள். அதையெல்லாம் கற்பனைப் பஞ்சம் என்று யாரும் வைவதில்லை. ஒரு சமயம் கவிதையின் உருவம் வார்த்தைக்கு அப்பாற்பட்ட இமேஜரி என்பதனால் அதற்கு மட்டும் என்று ஒரு தாராள மனப்பான்மை இருக்கிறதோ என்னவோ தெரியவில்லை.

திரைப்படங்களும் கவிதைகளைப் போலவே  காட்சிகளின் நீட்சியாக இருப்பதால் அங்கிருக்கிற விமர்சகர்கள் திரைப்படத்திலிருந்து அதன் கதையைப் பிரித்துப் பார்ப்பதில்லை என்று நினைக்கிறேன்- ஷாட் பை ஷாட் கம்பேர் பண்ற ஆள் நானில்லை, அவ்வளவு ஏன், அப்படியெல்லாம் பேசற ஆளுங்களைக் கூடத் தெரிஞ்சுக்கற ஆசை எனக்கில்லை, என்று Andrew O ‘Hehir சொல்லி இருப்பதை இங்கே மறுபடியும் சுட்டிக் காட்ட விரும்புகிறேன்.

அப்படி என்றால் இங்கே உலக சினிமா பற்றி மாய்ந்து மாய்ந்து பேசிக்கொண்டிருப்பவர்களுக்கு இந்த அடிப்படைகூட தெரியவில்லையா என்ற கேள்வி எழுகிறது. நான் அப்படி சொல்ல மாட்டேன்- எல்லாவற்றையும் அவர்கள் போலவே நாமும் செய்ய வேண்டிய அவசியமில்லை. அது மேலைப் பாணி, இது கீழைப் பாணி.  அவர்களுக்கு சினிமா ஒரு கவிதைப் போன்ற காட்சியாக இருக்கிறதென்றால், நமக்கு அது நடித்துக் காட்டப்படுகிற கதையாக இருக்கிறது.

அதனால்தான் அவர்களுக்குப் பெரிதாக இருக்கிறது நமக்கு அற்பமாகத் இருக்கிறது, நமக்குப் பெரிதாக இருக்கிறது அவர்களுக்கு அற்பமாகத் தெரிகிறது.

-என்று சொல்லலாம். ஆனால் இரண்டும்  இருவேறு பார்வைகள்தான் என்ற வகையில், மேலை நாட்டவர்கள் பார்வையில்,

கதையைத் திருடி எடுப்பது தப்புதான் என்றாலும், அந்தத் திரைப்படத்தையும், அந்தத் திரைப்படத்தை உருவாக்கிய கலைஞனையும் மதிப்பிட, என்ன கதை, யாருடைய கதை என்பன அவர்களுக்குத்  தேவை இல்லாதத் தகவல்கள். திரைப்படமாக அதன் இம்பாக்ட் என்ன என்றுதான் பார்க்கிறார்கள். இப்படி இல்லாவிட்டால், காட்பாதரின் அப்பட்டமானக் காப்பிதான் நாயகன் என்று ஒரு குழந்தைகூட சொல்லி விடுமே,  டைம் ஏன் சிறந்த உலக சினிமாக்கள் என்றப் பட்டியலில் முதல் நூறு படங்களில் ஒன்றாக அந்த நாயகனை வைக்கப் போகிறது?

நம் ஊரில் ஒருத்தர் விடாமல் திட்டி மகிழ்ந்த ராவணனுக்கு அண்மையில் ஏதோ ஒருத் திரைப்பட விழாவில் பயங்கரமானப் பாராட்டு கிடைத்திருக்கிறது என்பது, இந்தக் கோணத்தில் பார்த்தால் அதிர்ச்சியான செய்தி இல்லை. உலக சினிமாவை அவர்கள் பார்க்கிற விதம் வேறு, நாம் பார்க்கிற விதம் வேறு.

கமல் மணிரத்னம் விஷயத்தில் அவர்கள் உலக அளவில் நல்ல படங்களைத் தந்திருக்கிறார்களா என்பதைப் பற்றி முடிவு செய்வதன்முன், இது குறித்த விமரிசனங்கள் எந்தப் பார்வையில் அணுகப்படுகின்றன என்பதை கவனிக்க வேண்டும்- திரைப்படங்கள் கதை சொல்லும் கருவிகளா அல்லது கவிதையை ஒத்த காட்சிகளின் வடிவமா?

இதில் நீங்கள் எந்தக் கட்சி என்பதைப் பொறுத்துதான் உங்கள் ஓட்டு இருக்கும், சரியா நான் சொல்வது?

Advertisements

19 thoughts on “திரைப்படம் என்றால் என்ன?

  1. all bats are done from the same rose wood. but obly sachins bat makes records. and will get maximum bid if auctioned. we have only to see how properly it is remade.

    and raavan. people dont like to be told raavan as good and ram as less. the failure is beyond cinema than what it had in it. most people dont even bothered to venture into it.

    • சாய், வருகைக்கும் இடுகைக்கும் நன்றி. அடுத்தது கிரிக்கெட் மாட்ச் ஸ்க்ரிப்டையும் சினிமா ஸ்க்ரிப்டையும் கம்பேர் பண்ணுவீங்க போல இருக்கே! 🙂

  2. சிறிது கல்லூரிப் பணிகளும், பள்ளி அலுவல்களும் இருந்ததால் எந்த இடுகையும் போடாமல் இருந்தேன். (இல்லாவிட்டால் கூட என்ன வாழ்கிறது? மாதம் ஒரு இடுகை போட இந்த அலட்டல்). ஆனால் இதற்கு மறுமொழி கூறாமல் ஒரு நிமிஷம் கூட வெயிட் பண்ண முடியாது எனத் தோன்றியதால் அவசர அவசரமாக இந்த மறுமொழி. (இதற்கே என்ன ஒரு பில்ட் அப்பு?!).
    திரைப்படத்திற்குத் தேவை ஒரு தங்க முடிச்சு மட்டுமே. உலகிலேயே மொத்தம் 7 கதைகள்தான் உண்டு என்று யாரோ சொன்னதாக நினைவு. மொத்தத்தில் எந்த ஒரு திரைக்கதையும் ஒரிஜினல் இல்லை என்பதுதான் எனது முடிவு. ஒவ்வொரு திரைப்படத்தின் ஒவ்வொரு பிரேமும் ஒவ்வொரு கதை சொல்லும் என்பது வேறு விஷயம்.
    இதனை உணர்ச்சிபூர்வமாக அணுகாமல் அறிவுப் பூர்வமாக அணுகினாலே இந்த விவாதங்கள் எத்தனை அபத்தமானவை என்பது விளங்கும். ஒன்றைப் பார்த்தோ, அதன் பாதிப்பினாலோ, அதனைத் தன் கண்ணோட்டத்தில் எடுப்பவர் உண்மையில் எடுப்பது புதிய ஒரு கதையே. இதனை அறிவுப் பூர்வமாக விளக்க முடியும்.
    ஒரு உதாரணம்.
    ஒரு இலை கிளையில் தோன்றி வளர்ந்து பழுத்து கீழே விழுந்து சருகாவது ஒரே நொடியில் ஏற்படுவதில்லை. அதே சம்யம் அந்த இலையின் மாற்றங்கள் ஒவ்வொரு நொடியிலும் ஏற்படுகிறது என்பதை யாராலும் மறுக்க முடியாது. எனவே ஒரு இலையைப் பார்க்க வேண்டி எண்ணும்போது உள்ள இலை வேறு. பார்க்கும் இலை வேறு என்கிற கண்ணோட்டத்தில் பார்த்தால் அனைத்துத் திரைக்கதைகளுமே வேறு வேறுதான்.

    • “வீரா, என் அலுவலக நண்பர் ஒருவர், அத்வைதம் பரம சத்யம், ஆனா அதுக்காக கரண்ட் ப்ளக்ல சுண்டு விரலை வெச்சு டெஸ்ட் பண்ணாத, கருகிப் போயிருவ,” என்று அறிவுரை சொல்லி இருக்கிறார்.

      தத்துவங்களையும் திரைக்கதையையும் கம்பேர் பண்ண முடியுங்களா? உதாரணத்துக்கு நம்ம பாக்கெட்ல இருந்து ஒருத்தரு பத்து ரூபாயை தன்னோட பாக்கெட்டுக்கு மாத்திக்கிட்டா ஒத்துக்க முடியுங்களா?

      சில மாற்றங்களை மனசு ஏத்துக்காது- தர்ம நியாயம் பேசும்.

      ஆனா திரைக்கதை விஷயத்துல இந்த தர்ம நியாயம் என்னங்கறதுதான் நம்ம கேள்வி.

  3. சிலகாலத்துக்கு முன்னர் ஒரு படம் பார்த்தேன்.படத்தின் கதை பாட்ஷாவின் கதை போல இருந்த்தது.உடனடியாக நான் என்ன நினைத்தேன் இந்தப்படத்தைச்சுட்டுத்தான் பாட்ஷா எடுத்திருப்பார்கள் என்று.
    ஆனால் பாட்ஷா வந்து பத்து வருடத்துக்குப்பிறகு வந்திருந்தபடம்அது.அந்தக்கதையின் மூலம் ஒரு சித்திரக்கதை என்றுபோட்டிருந்தார்கள். சித்திரக்கதை பாட்சா வந்து இரண்டு வருடங்களுக்கு பிறகு வந்ததாம்.(இன்னொரு மூலம் இருக்குமோ)
    படம்:History of violence
    என்னுடைய கேள்வி என்னவென்றால் ஏன் நான் அந்தக்கதையைச்சுட்டுத்தான் பாட்ஷா எடுத்திருக்கவேண்டும் என்று உடனே நினைத்தேன்?ஏன் மாறி யோசிக்கவில்லை.
    தமிழ்ச்சினிமா அப்படி என்னை யோசிக்கவைத்துவிட்டதோ?

    சினிமா ஒரு கலை.கலைக்குப்பொருந்துவது சினிமாவுக்கும்பொருந்துந்தானே. ஆகவே சினிமாவில் படைப்புகளும் இருக்கும் தழுவல்களும் இருக்கும்.பிரதியாக்கம் மொழிபெயர்ப்பு எல்லாம் இருக்கும். மோனாலிஸாவை ஓவியத்தை காப்பி பண்ணினால் மோனாலிசாவாகத்தான் இருக்கும்.எங்களுக்குப்பொருந்தாது.ஆனால் அதன் கான்செப்ட் ஐ எடுத்து எங்கள் பெண்ணைவைத்து ஒரு ஓவியந்தீட்டலாம்.அதே வெளிச்சம் வண்ணங்கள் சிரிப்பு ஆனால் பெண் அதற்கு கண்ணம்மா என்று பெயர்வைக்கலாம். ஆனால் அதை மோனாலிசா என்று சொல்லமுடியாது.
    திரைப்படங்களும் அப்படித்தான்.
    இங்கே கவலைக்கான காரணம் …யாராவது ஒரு நம்மவர் கண்ணம்மாவை அவருக்கேயுரிய பாணியில் வரைந்து உலகம் முழுவதும் கண்ணம்மாவின் கன்னக்குழி என்று(மோனாலிஸா சிரிப்பு போல) உதாரணாமாகக்கூடாதா என்ற அங்கலாய்ப்புத்தான்.
    திரைப்படம், இலக்கியம், ஓவியம் போன்ற கலைகள் வெறும் செய்தியை, கதையை கருத்தைத்தான் சொல்லுகின்றன என்றில்லை என்று நினைக்கிறேன். அவை அதற்கு மேலாக அறிவுத்தளத்துக்கு மேலாக ,உணர்வுத்தளத்துக்கும் மேலாக முழுமையாக ஒரு மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகின்றன.தங்கம் புடம்போடப்படுவதைப்போல.மனித இயல்பு மிஞ்சும்.மீதி எரிந்துபோய்விடும்.
    திரைப்படம் என்பதும் அத்தகையதே.அதுவும் அத்தகைய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தவேண்டும்.
    ஒரு திரைப்படம் தழுவலோகட்டிப்படிக்கப்பட்டதோ என்பது இப்படி நிலைகளைக்கடந்த பாதிப்பை ஏற்படுத்தும்போது மறந்து விடுகிறது.மோனாலிசாவின் பாதிப்பில் விளைந்த கண்ணம்மா.
    அதனால்தான் அளவுகோல்கள் ,விமர்சனங்களையும் மீறி சில படங்களை காப்பி என்று தூக்கி எறிய முடிவதில்லை.

    ஆனால் கமல் போன்றவர்கள் இப்படித்தழுவி எடுக்காமல் எங்கள் மண்ணைக்குழைத்து ஏன் சினிமா எடுக்கக்கூடாது என்பதுதான் ஆதங்கம்.
    கமலைப்பொறுத்தவரை கமல் என்கிற நடிகர்தான் அவர் படங்களில் துருத்திக்கொண்டு நிற்கிறார்.பாத்திரங்களுக்காகத்தான் அவர் படங்களை ஹாலிவுட்டிலிருந்தும் எடுக்கிறார்.அந்தவகையில் அந்தப்பாத்திரத்தை என்வழியில்செய்துகாட்டுகிறேன் என்கிற ஆர்வந்தான்.ஆனால் தான் ஒரு பாத்திரத்தை உருவாக்கவேண்டும் என்ற ஆர்வம் குறைந்துவிட்டது.நடிகன் படம் எடுப்பதால் வருகிற சிக்கல் இது.ல்
    இன்னுமொருகாரணம் , புதுஇயக்குனர் புதியகதைகளுடன் உயிரோட்டமாக வருகிறார்கள்.அவர்களுடைய வாழ்க்கையோடு இயைந்த கொட்டிக்கிடக்கின்ற அனுபவங்களை படத்தில்சேர்க்கிறபோது அது தரமானதாகி விடுகிறது. கமல் மணிரத்னம் போன்றவர்கள் இவற்றைக்கடந்து நீண்டதூரம் வந்துவிட்டார்கள்.அதனால்தான் கிராமக்கதையை மற்றவர்கள் இயல்பாகத்தர விருமாண்டியை கமல் பெரும்பீடிகையுடன் மிகுந்த கஷ்டப்பட்டுத்தரவேண்டிவந்தது.நகரத்தான் கிராமத்தைக்கற்பனைசெய்து அந்தவாழ்வைஉருவாக்க கற்பனாசக்தியும் உழைப்பும் தேவைப்படும்.
    அதைவிட இப்படி படங்களிலிருந்து உருவுவதில் பெரிய சிக்கலில்லை.எலும்புக்கூடை எடுத்து அதற்கு நம்மவரின் சதையை ஓட்டுவது.சூழலை வலிந்து உருவாக்குவது.அதனால் பலவேளைகளில் இரண்டுங்கெட்டாந்தன்மைத்திரைப்படங்களாக வெளிவந்துவிடுகின்றன. சினிமா உயிரோட்டமாக பலநுணுக்கமான காட்சி அமைப்புகள் சேர்க்கப்படவேண்டியிருக்கும்.இப்படியான வாழ்க்கையின் நுண்ணிய அசைவுகளைஅவதானிக்கும் சந்தர்ப்பங்கள் கமல் போன்றவர்களுக்கு உயரே செல்லச்செல்ல குறைந்து போகும்.பல நிலை உதவி இயக்குனர்கள் தேவைப்படுவார்கள்.உண்மையான இலக்கியம் தேவைப்படும்.அதன்பிறகுதான் காட்சியை உருவாக்கமுடியும்.
    அதனால்தான் கமல் திறமைகாட்டும் வியப்பையூட்டும் படங்களை தன்நடிப்புக்கூடாக,தன்னை முன்னிலைப்படுத்தும் பத்திரங்களை கொண்டுவரமுயற்சிக்கிறார்.உண்மையான படைப்பைத்தருவதற்கு கமல் கடுமையாக உழைக்கவேண்டியிருக்கும்.அந்த நேரத்தில் இப்படி தமிழ்பிராண்ட் படங்கள் மூன்றை உருவாக்கிவிடுவார்.பொருளாதாரம் தான் இறுதியில் தீர்மானிக்கிறது.
    ராவண் சிறந்தபடமாக வெளியாருக்குத்தெரிவதில் ஆச்சரியமில்லை. அவர்கள் மணிரத்தினதின் முந்தைய படங்களைப்பத்திருக்கமாட்டார்கள்.மணிரத்தின உத்தி எங்களுக்கு பழகிவிட்டது. அவர்களுக்கு இந்திய நுண்ணரசியல் தெரியாது.
    ஆனால் நம்மவர்கள் அரசியலின் கரங்களை வாழ்வில் உணருபவர்கள் சினிமாவில்தோன்றும் அரசியல் பொருந்தாவிட்டாலும் அந்த முரண்பாடுகளுக்கான விளக்கங்களைத்தராதபோது அது அன்னியமாகத்தெரியும்.அவற்றையெல்லாம் விட்டுவிட்டு அழகியலைப்பார் என்றால் எப்படிப்பார்ப்பார்கள்.
    ராவண் சிலகாலம் கழித்து வேறோர் அரசியல் பின்னணியில் பார்க்க நன்றாகத்தெரியும்.
    தமிழ் உலகத்தரம் என்று சும்மா சொல்லாமல் மண்ணின் கதையை படமாக்கவேண்டும்.அதை மற்றவர்கள் தழுவவேண்டும்.

    மன்னிக்கவேண்டும் சினிமா பற்றிக்கொஞ்சம் அதிகப்பிரசங்கித்தனம் அலட்டல்.தவறுகளை மன்னிக்கவும். ஒரு மாதத்துக்கு ஒரு முப்பதுபடங்கள் பார்ப்பதென்பதை தவிர வேறு தகுதியில்லை

    நன்றி

    • தெய்வமே!

      பேச்சு மூச்சில்லாமல் செய்து விட்டீர்கள்… இதில் சினிமா பற்றிக் கொஞ்சம் அதிகப் பிரசங்கித்தனம் என்ற டிஸ்கி வேறு!

      இது புழக்கடையில் இருப்பது தமிழ்த் திரை உலகுக்கு அநீதி என்பதால், இந்தப் பின்னூட்டத்துக்கு சிறப்புப் பதிவு என்ற அட்டை ஒட்டி வாசலில் வைக்கிறேன்.

      மிக்க நன்றி- படிங்க டாக்டர் படிங்க (ப்ளாகெல்லாம் அப்புறம் பாத்துக்கலாம்- எங்க போயிறப் போவுது!)

  4. கடவுளே!
    என்னங்கோ இது. பதிவுலகக்கண்டக்டரா நீங்கள் முன்னுக்கு முன்னுக்கு தள்ளிவிடுகிறீங்கள்.
    பொட்டும் வகிட்டில் குங்குமுமாக மோனலிஸா நல்லாகத்தானிருக்கிறது.சும்மா எழுதப்போக அதற்கு வாலைக்கட்டிப்பட்டத்தைப்பறக்கவிட்டுவிட்டீர்கள்.
    உங்கள் பெருந்தன்மை.
    படிப்பு முடிந்து விட்டது(தற்காலிக)…கோவிந்தா….பதிவுப்பழக்கத்தில் தொய்வு விழுந்து போச்சு.
    மிக்கநன்றி (நல்ல)பாஸ் என்கிற.. பாஸ்கரருக்கு

    • இது என்னங்க பெரிய விஷயம்! இவ்வளவு விஷயம் தெரிஞ்சு வெச்சிருக்கிற நீங்களே சும்மா இருக்கும் போது நாங்கல்லாம் தினம் ஒரு பதிவு தேத்தறோம் பாருங்க, அதை நினைச்சாத்தான் வெட்கமா இருக்கு 😦

      இதுல ஒரு சுயநலம் பாருங்க- சரியா படிக்காதவங்க நான்தான் எழுதினேன்னு நினைச்சுக்க ஒரு சின்ன வாய்ப்பு இருக்கு இல்லியா, அதுனாலதான் வாசலறையில் பதியப்பட்டது.

      ரொம்ப ஒரிஜினாலிடியோட எழுதியிருக்கீங்க. இந்த ப்ளாகுக்கு அதைப் பதிவு பண்ணும் வாய்ப்பு கிடைச்சது நான் செஞ்ச புண்ணியம்.

      நிறைய யோசிக்க விஷயம் தந்திருக்கீங்க,- அதற்கும் நன்றி.

  5. ஆல்ரைட்.. பெரிய விஷயத்த பெரியவங்க ‘பெருசா’ பேசும்போது நாம பெருசா பேசினா நல்லா இருக்காது.. (புத்தகப் பதிவு மட்டும் விதிவிலக்கு?!?) எனவே, என்னைப் பொறுத்தவரை கதையைவிட திரைக்கதை தான் முக்கியம்.. ஈயடிச்சான் காப்பி அடிப்பது கேவலமான செயல்.. (அப்படி அடிக்கப்பட்ட படம் பிடிப்பதும் பிடிக்காததும் எந்த வெர்ஷனை நான் முதலில் பார்க்கிறேன் என்பதில் இருக்கிறது..) அவ்வளவுதான் சார்…

  6. பாஸ்,

    உங்கள் தலைப்புக்கு பதில் – என்னோட படம் ஒரு சில ஆண்டுகலில் வெளி வரும். (இது எல்லாம் ஓவரா இருக்கு, என்ன செய்றது கலையுலகத்தில் இது எல்லாம் சகஜம். 🙂

  7. பாஸ்,

    உங்கள் தலைப்புக்கு பதில் – என்னோட படம் ஒரு சில ஆண்டுகலில் வெளி வரும். (இது எல்லாம் ஓவரா இருக்கு, என்ன செய்றது கலையுலகத்தில் இது எல்லாம் சகஜம்.

      • நான் இப்பவா ரெடி ஆனா ஒரு சில கடமைகள் இன்னும் வாழ்க்கைல இருக்கு அது மட்டும் இல்லாமா நான் பெரிய டைரக்டர் ஆனா பிறகு, நான் ரெண்டு நாளைக்கு ஒரு தடவைதான் சாப்பிடுவேன், சின்ன ரூம்ல பத்து பேர் கூட தங்கி இருத்தேன், என்னோட earning மாசம் 2000 ரூபா தான்ங்கிற மாதிரி எல்லாம் நான் சொல்ல விருப்ப படல. போதுமான அளவு bank balance வந்ததும் கண்டிப்பாக சினிமா துறையில் காலடி எடுத்து வைக்கதான் போகிறேன். 🙂

        • தென்றல், நிச்சயம் நீங்க திரை உலகுக்கு வந்து ஒரு கலக்கு கலக்கணும். அதுக்கு என்னாலான உதவியா திரைக்கதை எழுதிக் கொடுக்கத் தயாரா இருக்கேன். “The Postman Always Rings Twice” படத்தையே நாமளும் சுடுவோம், சீ, இன்ஸ்பைர் ஆவோம். எவன் கேக்குறான் பாக்கலாம்! (ஆனா ஒண்ணு- ஒழுங்கு மரியாதையா எனக்கு காசு கொடுத்துட்டு, என் பேரை டைட்டிலில் போட்டுறணும், ஆமா!)

  8. சார்…. காப்பி டீ அப்படின்னெல்லாம் பார்த்தா சரக்க பாக்க முடியாது சார்.
    ஒரு படத்துல இருந்து இன்ஸ்பிரேஷன் எடுத்தா அதை திருட்டு’ன்னு சொல்றீங்க. பல படங்களை அலசி ஒரு படம் பண்ணினா அதை புதுசுன்னு சொல்றீங்க.

    எண்பதுகளின் ஆரம்பப் படம் ஒண்ணு, தொண்ணூறுகளின் ஆரம்பப் படம் ஒண்ணு, மில்லேனிய ஆரம்பக் கதை ஒண்ணு…மூணையும் கூட்டி…குலுக்கிப் போட்ட படம் “நாடோடிகள்” (அதுல்லாம் என்ன படம்னு கேக்கப்படாது, அது ஸ்டோரி டிஸ்கஷன் போர்டு மெம்பரான நான் சொல்லக் கூடாத ரகசியம்)

    பி.வாசு அடிக்கடி சொல்லுவாரு “ஜீரோ’வுல இருந்து ஒன்பது வரைக்கும் எழுதுங்க. அடுத்து பத்து எழுதணும்னா முன்னாடியே உபயோகிச்ச ஒண்ணையும் ஜீரோவையும் துணைக்கு அழைச்சாத்தான் ஆச்சு” அப்படின்னு. ரொம்ப நிஜம்.

    சொல்லப்படாத கதைன்னு எதுவும் இல்லை. சொல்லப்படறது உங்களுக்குத் தெளிவா தெரிஞ்ச விஷயமா இருந்திருந்தா உங்களுக்கு பிரச்சனை ஆகுது. அது மைன்ட் பிளாக். அதுக்கு மருந்தில்லை.

  9. பாஸ்கர்

    சிக்கலான கேள்வி கேட்க்கறீங்க. ஒரு வரி, சின்னதா நான் இந்தப் படத்தை அல்லது படங்களையெல்லாம் பார்த்து இன்ஸ்பையர் ஆகி இந்தப் படத்தை எடுத்துள்ளேன் என்று மட்டும் ஒரு சின்ன ஒப்புதல் வாக்குமூலத்தை கமல், மணிரத்தினம் உட்பட நம் அனைத்து தமிழ் சினிமாக்காரர்களும் கொடுத்து விட்டால் யார் அவர்களைக் கேள்வி கேட்க்கப் போகிறார்கள்? ஒரு சின்ன அக்னாலட்ஜ்மெண்ட்தானே கேட்க்கிறோம்? இப்பவெல்லாம் உலகம் முழுவதும் நம்ம ஆட்கள் போய் இது வரை வந்த அனைத்து மொழிகளில் உள்ள பேசும் படங்களையும் பார்த்துத் தள்ளி விடுகிறார்கள். யாரோ தான் இனான்யா மொழியில் எடுத்த சினிமாவைக் கூடப் பார்த்ததாகச் சொன்னார் 🙂 அப்படி இருக்கும் பொழுது எந்த மொழியில் இருந்து காப்பி எடுத்தாலும் தெரிந்து போய் விடும். ஒரு சின்ன சீன், ஒரு சின்ன லைட்டிங், ஒரு சின்ன ஃப்ரேம், ஒரு சின்ன இசைத் துணுக்கு, ஒரு சின்ன நகைச்சுவைக் காட்சி என்று எதை வைத்தாலும் உடனே மோப்பம் பிடித்து விட வேலை வெட்டியில்லாமல் நிறைய பேர்கள் காத்துக் கிடக்கும் பொழுது நேர்மையாக ஒரு சின்ன அக்னாலெட்ஜ்மெண்ட் போட்டு விட்டுப் போய் விட்டால் நிம்மதியாகத் தூங்கலாம். ஆனால் அப்படிப் போட்டால் கேஸ் போட்டான்னா காசு கேட்டான்னா என்ன செய்கிறது என்கிறார்கள் நம் சினிமாக்காரர்கள் அதுவும் சரிதான். காசு கேட்டா ஐடியா கொடுத்த நானா கொடுக்க முடியும்? தங்கள் சினிமாவில் பொத்தாம் பொதுவாக எங்களை பல படங்கள் இம்ப்ரெஸ் செய்தன நாங்கள் இம்ப்ரெஸ் ஆகியிருந்தாலும் ஆயிருக்கலாம் என்று பட்டும் படாமலும் ஒரு வரி போட்டால் வழக்குகளில் இருந்து தப்பித்த மாதிரியும் இருக்கும் காப்பி அடித்து விட்டு நன்றி சொல்லாமல் போறான் பாரு என்று யாரும் திட்ட இடம் கொடாத மாதிரியும் இருக்கும். ஆனால் இந்த எதிர்பார்ப்பு எல்லாம் டூ மச். குறைந்த பட்சம் காப்பி அடிக்கப் பட்ட ஒரு சினிமாவை அல்லது ஒரு சில காட்சிகளாவது காப்பி அடிக்கப் பட்ட ஒரு சினிமாவை எடுத்து விட்டு இவர்கள் டி வி பேட்டிகளில் பீலா விடாமலாவது இருக்கலாம். அப்படி அலட்டும் பொழுதுதான் எரிச்சல் வந்து இவர்களை திட்ட வேண்டி வருகிறது.

    அன்புடன்
    ராஜன்

    • திரு ராஜன் அவர்களுக்கு, இங்க பின்னூட்டம் இட்டதற்கு மிக்க நன்றி. இதை நான் பின்னூட்டமாக இட்ட இடத்தையும் பார்த்திருப்பீர்கள் 🙂 முதலில் ஒன்று- இங்கே நீங்கள் சொல்லி இருக்கிற கருத்துகள் அத்தனையுடனும் உடன்படுகிறேன். அப்புறம் இது-

      நான் கேட்ட கேள்விக்கு இன்னமும் பதில் தெரியவில்லை –
      கதையைத் திருடி எடுப்பது தப்புதான் என்றாலும், அந்தத் திரைப்படத்தையும், அந்தத் திரைப்படத்தை உருவாக்கிய கலைஞனையும் மதிப்பிட, என்ன கதை, யாருடைய கதை என்பதை எல்லாம் பேச வேண்டிய அவசியம் இருக்கிறதா? இது ஒன்று. அப்புறம்,
      திரைப்படங்களும் கவிதைகளைப் போலவே காட்சிகளின் நீட்சியாக இருப்பதால் அங்கிருக்கிற விமர்சகர்கள் திரைப்படத்திலிருந்து அதன் கதையைப் பிரித்துப் பார்ப்பதில்லை என்று நினைக்கிறேன்- எனது எண்ணம் சரியா தவறா? முழுதும் சரியில்லை என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. ஆனால் நான் தந்திருக்கிற சுட்டிகளைப் பார்க்கும்போது முழுதும் தவறில்லை என்றும் தோன்றுகிறது. நீங்கள் நிச்சயம் அவர்கள் எழுதும் திரை விமரிசனங்களைத் தொடர்ந்து படித்திருப்பீர்கள்.
      நாம் திரைப்படங்களை அணுகும் முறைக்கும் அவர்கள் அணுகும் முறைக்கும் வித்தியாசம் இருக்கிறதா? உதாரணத்துக்கு பீத்தோவனின் சிம்போனிக்களை ஒவ்வொருத்தர் ஒவ்வொரு மாதிரியாக வாசிக்கிறார்கள். ஒரு கம்போசர் இப்படி அடுத்தவர் படைப்புகளையே வாசித்துக் கொண்டிருந்தால் எப்படி, புதுசு புதுசாய் கம்போஸ் பண்ண வேண்டாமா என்று யாரும் கேட்பதில்லை. அந்த மாதிரிதான் சினிமாவையும் அணுகுகிறார்களா? என்னைப் பொறுத்தவரை நம் ஊர் திரைப்படங்கள் கதை சொல்லும் கருவிகளைத்தான் இருக்கின்றன.
      இப்போது சிக்கலான விஷயத்துக்கு வருகிறேன்.
      உலகப் படங்கள் அந்த மாதிரி (திரைப்படம் = சிம்பொனி) பேசுகிறவர்களை மனதில் வைத்து எடுக்கப்படுகின்றன- அங்கு கதை ஒரு பெரிய விஷயமல்ல. ஆனால் இங்கே உலகப் படங்களைப் பற்றி விமர்சனம் எழுதுகிற பதிவர்களின் பதிவுகளில் முக்கால்வாசி மேட்டர் பாட்டுப் புத்தகங்களின் முதல் பக்கத்தில் வருகிற திரைக்கதை சுருக்கமாகவே இருக்கிறதே, இப்படியெல்லாம் உலக சினிமாவைப் பேசலாமா? உலக சினிமாவை நாம் கதை சொல்லும் கருவியாக அணுகுவது உலக சினிமா விமரிசனத்தில் வருமா?

      மணிரத்தினம் போன்றவர்கள் உலக சினிமா விமரிசகர்களை நோக்கி படம் எடுக்கிறார்கள். அவர்களுக்குக் கதை எண்பது புனிதம் அல்ல. அவர்களைத் திருடர்கள் என்று சொல்வது ஒரு புறம் இருக்கட்டும், அவர்கள் படங்களைக் கலை என்ற அளவில் அணுகுவதற்கு மேலைநாட்டுப் பார்வை சரியாக இருக்குமா அல்லது கீழை நாட்டுப் பார்வை சரியாக இருக்குமா?

      என் கேள்விகள், உலக சினிமாவை நாம் அணுகும் முறையும் மேலை நாட்டவர்கள் அணுகும் முறையும் வெவ்வேறாக இருக்கும் பட்சத்தில்-
      ௧. உலக சினிமாவைப் பற்றி எப்படி பேச வேண்டும்? கதை சுருக்கம் சொல்வது சினிமா விமரிசனம் ஆகுமா? அவர்கள் எப்படி விமரிசனம் செய்கிறார்கள்?
      ௨. தமிழ் சினிமாவை உலக சினிமா பார்க்கிறவர்களுக்காக கமல், மணிரத்தினம் போன்றவர்கள் எடுக்கிறார்கள். உண்மையில் அவை உலக சினிமாக்கள் 🙂 அவர்கள் எடுக்கும் படங்கள் தமிழில் இருப்பது காலதேசவர்த்தமானத்தால் நேர்ந்த விபத்து மட்டுமே. அவற்றை தமிழ் சினிமா என்று பார்க்க வேண்டுமா, உலக சினிமா என்று பார்க்க வேண்டுமா?

      ஆன மட்டும் குழப்பி விட்டேன். நீங்களாவது பதில் சொல்லுங்கள். இங்கே பின்னூட்டத்தில் புதைத்து வைக்க வேண்டாம் என்று கேட்டுக் கொள்கிறேன். நண்பர் ஆர்வியின் தளத்தில் நிறைய பேர் படிப்பார்கள், பிரதானமும் பெறும். மிக்க நன்றி.

      பாஸ்கர்

      (திரு ராஜன் அவர்கள் செம நக்கலாக மணிரத்தினம் அவர்களின் குரு படத்தை பிரித்துப் போட்டிருக்கிறார். அதைப் படிக்கும் எவரும் சிரிக்காமல் இருக்க முடியாது: அவரது குரு பார்வை இங்கே இருக்கிறது: http://awardakodukkaranga.wordpress.com/2010/08/27/%E0%AE%95%E0%AF%81%E0%AE%B0%E0%AF%81-%E0%AE%AA%E0%AE%BE%E0%AE%B0%E0%AF%8D%E0%AE%B5%E0%AF%88-i-%E0%AE%A8%E0%AF%86%E0%AE%B2%E0%AF%8D%E0%AE%B2%E0%AF%88%E0%AE%A4%E0%AF%8D-%E0%AE%A4%E0%AE%AE%E0%AE%BF/ , http://awardakodukkaranga.wordpress.com/2010/08/29/%E0%AE%95%E0%AF%81%E0%AE%B0%E0%AF%81-%E0%AE%AA%E0%AE%BE%E0%AE%B0%E0%AF%8D%E0%AE%B5%E0%AF%88-ii-%E0%AE%92%E0%AE%B0%E0%AF%81-%E0%AE%85%E0%AE%B2%E0%AE%9A%E0%AE%B2%E0%AF%8D/
      கிரி, இந்தப் பதிவுகளை தயவு செய்து கவனமாகப் படியுங்கள். இதை நீங்கள் முன்மாதிரியாக வைத்துக் கொண்டால் எங்கேயோ போய் விடுவீர்கள்)

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s