மரியா எஸ்தர் கட்டி ட ஐலாஸ்- அன்பின் ஊற்றுக்கண்கள்

சிலரின் வாழ்க்கை வேற்றுக் கிரகவாசிகளின் வாழ்வைப் போல் விசித்திரமாக இருக்கிறது- இப்படியும் நடக்குமா என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறது.

சென்ற நூற்றாண்டின் எழுபது எண்பதுகள் தென்னமேரிக்க சர்வாதிகாரிகளின் கொடுங்காலம். அங்கிருக்கிற தேசங்கள் அனைத்தும் அவர்கள் கையில் அகப்பட்டுத் தவித்தன- மக்கள் சிறைப்படுவதும் காணாமல் போவதும் இயல்பு வாழ்க்கையாக ஏற்றுக் கொண்டாகப்பட வேண்டிய கட்டாயம் இருந்த காலம்.

மரியா எஸ்தர் கட்டி ட ஐலாஸ் என்பவரின் மகள், மருமகன் மற்றும் ஒன்றரை வயதான பேத்தி இப்படிதான் ஆயிரத்துத் தொண்ணூற்று எழுபத்தாறாம் ஆண்டில் காணாமல் போனார்கள். உருகுவேயின் சர்வாதிகார ஆட்சிக்கு எதிராகப் போராடிய தொழிலாளர் மற்றும் மாணவர் இயக்கத்தின் உறுப்பினர்கள் இவர்கள், போராடிக் களைத்தவர்களாக அர்ஜன்டினாவில் தஞ்சம் புகுந்தனர். அங்கும் ராணுவப் புரட்சி வெடித்து, அர்ஜென்டினா ராணுவம் இவர்களைப் பிடித்து உருகுவே அரசிடம் ஒப்படைத்தது.

தன் கையில் அகப்பட்டவர்களை ராணுவம் கொலை செய்து விடும் என்பது எதிர்பார்க்கப்பட்ட ஒன்றுதான். குழந்தைகளும் அப்படி கொல்லப்பட்டாலும், பொதுவாக அவர்கள் தத்தெடுத்துக் கொள்ளப்படுவதே வழக்கம். தன் பெண்ணையும் மருமகனையும் மீண்டும் பார்க்க முடியாது என்பது தெரிந்திருந்தும், பேத்தியையாவது மீட்டு விடுவது என்ற தீர்மானத்துடன் போராடினார் மரியா எஸ்தர் கட்டி ட ஐலாஸ்.

கைது செய்யப்பட்டு காணாமல் போனவர்களின் தாய்மார்களும் சுற்றங்களும் என்ற மனித உரிமை அமைப்பில் முன்னணியில் நின்று போராடினார் அவர். இவரது காணாமல் போன பேத்தியின் கண்கள் போஸ்டர்களில் அச்சிடப்பட்டு உருகுவே எங்கும் இந்தப் போராட்டத்தில் தொலைந்தவர்களின் குறியீடாக ஆயிற்று.

இவரது பேத்தியை அர்ஜென்டின உளவுத்துறையை சேர்ந்த மிகேல் ஆஞ்ஜல் பர்ச்சி என்பவர் வளர்த்து வருகிறார் என்ற உண்மையை எட்டு ஆண்டுகள் சென்ற பின் ஒரு முன்னாள் ராணுவ அதிகாரி தன் தொலைக்காட்சி பெட்டியில் வெளிப்படுத்தினார். அதைத் தொடர்ந்து அவர் மீது வழக்கு தொடர்ந்தார் ஐலாஸ். பர்ச்சி வழக்கிலிருந்து தப்ப பராகுவே புகுந்தார். அங்கும் அவர் மீது வழக்கு தொடரப்பட்டது.

ஒன்பது ஆண்டுகள் போராடியபின் ஒரு வழியாய், ஒன்றரை வயதில் காணாமல் போன தன் பேத்தியை அவளது பதினேழாவது வயதில் திரும்பப் பெற்றார் ஐலாஸ்.

இதிலுள்ள இரக்கமற்ற கொடுமையை விடுங்கள், அந்தப் பெண்ணைத் தத்து எடுத்தவர் கெட்டவர் என்பதில் சந்தேகமில்லை. ஆனால் அவர் தன் தத்துப் பெண்ணைத் தூக்கிக் கொண்டு நாடு விட்டு நாடு ஓடியிருக்கிறார். அவரது பாசம் எப்படிப்பட்டதாக இருந்திருக்கும்?

தன்னை வளர்ப்பவர் தன் பெற்றோரைக் கொன்ற அரசின் உளவுத்துறை அதிகாரி என்று அறிந்த அந்தப் பெண்ணின் மனநிலை எப்படி இருந்திருக்கும்? அந்தப் பாட்டியின் மனம் என்ன பாடு பட்டிருக்கும்? தனது தொண்ணூற்று இரண்டாம் வயதில் காலமான இவருக்கு ஒரே துணையாக இருந்தது இப்போது முப்பத்தைந்து வயதான பேத்தி மரியானா மட்டும்தான்.

காலத்தால் மட்டுமல்ல, கல் நெஞ்சாலும் அழிக்க முடியாதது அன்பு. ஏதோ ஒரு வகையில் இதயத்தில் ஊற்றெடுக்கும் அது உணவைப் போல மனிதனுக்கு ஒரு முக்கியமான தேவை. இந்தப் பதிவை அந்த அன்பை நாடிய ஐலாஸ் மற்றும் அதன் தார்மீக நியாயத்தை நிறைவு செய்த அவரது பேத்தி மரியானா ஆகிய இருவருக்கும் அர்ப்பணிக்கிறோம்.

Advertisements

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s