கண்ணாடி

ஈர்க்கில் பஞ்சைச் சுற்றி கிராம்பு தைலத்தில் தேய்த்துப் பல் மீது தடவப் போனபோதுதான் தெரிந்தது, அது வெறும் தைலத்தில் போகக்கூடிய பல்வலியல்ல என்று. பல்லின் அடிப்பாகத்தில் கருப்பாக ஒரு வட்டம். அதே போல பல்லின் பக்கவாட்டிலும் பெரிய கருப்பு வட்டம். பல் சொத்தையாகத் தொடங்கி அடியிலிருந்து புரையோடி இப்போது பக்கங்களுக்கும் பரவத் தொடங்கியிருக்கிறது.

இந்த அளவு சொத்தை விழுவதற்குப் பல நாட்கள் தேவைப்பட்டிருக்கும். மாதக்கணக்கில்கூட. ஆனால் இப்போதுதான் கண்ணில் தென்பட்டிருக்கிறது. தினம் ஒரு முறை தலைவாரிக் கொள்ளக் கண்ணாடி முன் நிற்கிறேனே, அப்போது முகத்தைப் பார்ப்பது கிடையாதோ? இல்லை என்று இப்பொது தெரிகிறது. கண்ணாடியில் முகத்தைப் பார்த்துக் கொள்ளும் வழக்கமே போய் விட்டது. எவ்வளவு பேர் சமயம் கிடைத்தபோதெல்லாம் கண்ணாடி முன் நிற்கிறார்கள்? அவர்களுக்குக் கூச்சம் அதிகம் இருக்கும். அதனால்தான் திரும்பத் திரும்பத் தலையை வாரிக் கொள்கிறார்கள். பவுடர் போட்டுக் கொள்கிறார்கள். முகத்தைத் துடைத்துக் கொள்கிறார்கள். அவனுக்கு அவன் முகம் ஒரு பொருட்டாக இல்லாமல் போய்விட்டது. கூச்சம் எந்த விதத்திலும் பயன்படப் போவதில்லை. அப்படியும் கூறுவதற்கில்லை. பல்லை காப்பாற்றியிருக்கும்.

o0o0o0o0o0o0o

எண்ணி நூற்றுப் பதின்மூன்று சொற்கள். நிமிஷக்கதை என்றால் இப்படி இருக்க வேண்டும். நீட்டி முழக்கி எழுதினால் படிக்க ஆளில்லை என்பதைத் தெரிந்து வைத்துக்கொண்டு ஒப்புக்கு ஒரு பத்தி ரெண்டு பத்தி எழுதி இலக்கியம் என்று நெற்றியில் லேபில் ஒட்டிக் கொள்ளக் கூடாது.

(ஹிஹி…. இந்தக் கதையை எழுதியவர் அசோகமித்திரன்.)

Advertisements

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s