அச்சம் என்பது ஒரு மனநிலை

எப்போதும் போலவே இப்போதும் ஜெகனுக்கு எதுவோ மறந்து விட்டது. இப்போதெல்லாம் அடிக்கடி இப்படி மறதியின் நினைவு திரும்புகின்றது. மறதியல்ல, மறதி நினைவு, எதையோ மறந்து விட்டேன் என்ற தவிப்பு- அதுகூடவே அதன் எதிர்பாரா விளைவுகள் குறித்து அடிவயிற்றைப் பிசையும் அச்சம்.

சரியாகச் சொல்வதென்றால் இப்படி ஆனது ஒரு சிறிய விபத்துக்குப் பின்தான். விபத்து நடந்தது என்று தெரியும், ஆனால் என்ன நடந்தது என்று நினைவில்லை. சாலையில் வலப்புறம் திரும்பும்போது தாண்டிச் செல்லும் முயற்சியில் பின்னாலிருந்து ஒருவன் ஜெகனுடைய வண்டியை இடித்து விட்டான்.  இதுதான் நடந்ததா என்று உறுதியாய்த் தெரியவில்லை, அடுத்த அரை மணி நேர நினைவுகள் அவனை நீங்கியிருந்தன- தனக்கு ஏற்பட்ட காயங்களையும் (வலது தொடை, மற்றும் ஹெல்மட் தரையில் இடித்ததால் இடது புருவத்தில் ஏற்பட்ட காயம்), வண்டிக்கு ஏற்பட்ட சேதங்களையும், தன் பையில் பணம் போன் எல்லாம் பத்திரமாக இருப்பதையும் வைத்து இப்படித்தான் நடந்திருக்க வேண்டும் என்றும் தன் மேல் தப்பில்லை என்றும் அனுமானித்திருந்தான்.

எத்தனை முயற்சி செய்தும் அன்று என்ன நடந்தது என்பது நினைவுக்கு வருவதாயில்லை- தலையில் அடிபட்டதாலோ என்னவோ, இப்போதெல்லாம் இப்படி ஒரு அச்சம் திடீரென்று ஜெகனைத் தாக்குகிறது.

ஒரு நிமிடம் தெருவோரத்தில் நிதானித்து எதை மறந்திருக்கிறோம் என்று ஜெகன் யோசித்துப் பார்த்தான். மறந்ததுகூட அச்சுறுத்தலாக இல்லை, செய்ய வேண்டிய வேலையை மறதியால் செய்யாமல் விட்டுவிட்டோமோ என்ற பீதி. சந்தேக விதை, அதை உறுதி செய்து கொள்ள வழியில்லை. என்றாவது ஆபிசில் பூதம் கிளம்பினால்தான் தெரியும். கிளம்பாமல் இப்படி மிரட்டிக் கொண்டே இருந்தாலும் இருக்கலாம்.

ஜெகன் மீண்டும் வண்டியை ஸ்டார்ட் செய்தான். ஜோன்ஸ் ரோடு அண்ணா சாலையை சந்திக்கும் இடத்துக்கு வந்தான். நீண்டு நின்றன வாகனங்கள், பஸ்களும், வேன்களும், பைக்களும், சைக்கிள்களும் இடிபாடுகளில் தம் இடத்தில் மெல்ல அமரும் உடைசல்கள் போல் கிடைத்த இடைவெளிகளை நிரப்பின.

ஜெகன் ஏதேனும் அவசர வேலை இருந்தால் தன்னை அழைக்கும்படி அலுவலகத்துக்கு போன் செய்தான், எனக்கு உடம்பு சரியில்லை, இன்று வர முடியாது. தன் வண்டியை வீட்டுக்குத் திருப்பினான். தையல் போட்ட இடத்துக்கு அருகில் புருவ மேட்டில் இன்னமும் வலிக்க வாய்ப்பில்லை, ஆனாலும் அவனது தொடுகைக்கு வலி தெரிந்தது.

இன்று ஆபீஸ் போகாததால் செய்யாமல் மறந்த வேலை முடிந்து விடப் போவதில்லை, பிரச்சினை இன்னும் முற்றப் போகிறது என்று தெரிகிறது- அச்சத்தில் அடிவயிறு முடிச்சிட்டுக் கொண்டது. எங்கே என்ன வடிவில் எனக்குப் பிரச்சினை காத்திருக்கிறது?

அந்த ஒரு நிமிடத்தில் என்ன நடந்தது? நினைவடுக்குகள் நெகிழ்வதாக இல்லை. ஏதோ ஒரு இருட்டில் அந்த ஆபத்தின் தடயம் ஒளிந்திருக்கிறது, வெவ்வேறு வடிவங்களில் தன்னை நினைவுருத்திக் கொண்டு.

ஈஎஸ்ஐ அருகில் ஒரு கழைக்கூத்தாடிச் சிறுமி, இரு கம்பங்களிடையே கட்டப்பட்ட கயிற்றொன்றில் சாட்டையின் சொடுக்கல்களாய் ஏறி இறங்கிய சைன் அலையில், தண்ணீரில் அழுத்திய கார்க்காய் முன்னேறிக் கொண்டிருந்தாள், தன் இரு கைகளிலும் ஒரு கம்பேந்தி.

Advertisements

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s