ஆலிங்கனம்

இளமையின் வாயிலில் தலை நிமிர்ந்து நின்றது அவன் உடல். அகன்ற புஜங்களும் மார்பகமும் அவனது ஆரோக்கியத்தைப் புலப்படுத்தின; என்றாலும், ஆயுதமோ, சுமையேதும் தூக்காததால் உண்டாகும் மென்மை அவன் சரீரத்தில்; ரோமம் முளைக்காத முகத்தில் பெண்மையின் அழகுச் சாயல்; கண்களில் வசீகரக் கதிர்கள்; கரிய குழல் கற்றை முதுகில் அலைமோதியது…

இமையா நாட்டத்தினால் நெஞ்சம் அமைதி இழப்பதை உணர்ந்தாள் மாதவி. ‘யாரென விளங்காத ஒரு புது ஆடவனைப் பார்ப்பது பிசகு’ என அவள் தனக்குள் சொல்லிக் கொண்டாள். திக்குத் தெரியாத வெளியில் பாய்ச்சல் போடும் மனமானை வசப்படுத்த விரும்பி, அந்த மனிதன் மீதிருந்த விழிகளை வாங்கித் திரும்பினாள். ஆயினும், புற ஒலி நின்றபிறகும் மனதிற்குக் கேட்கும் மணிஓசை போன்று, அவனுடைய தோற்றம் அவளுடைய உடலின் நரம்பு ஒவ்வொன்றிலும் ரீங்காரம் செய்தது. வண்டு முரலுவதைக் கேட்டு காற்றில் நடமிடும் ரோஜாச் செடியினதைப் போன்ற ஓர் உணர்ச்சி அவளுக்குள் எழுந்தது. ‘ஏதாவது செய்ய வேண்டும்’ என்னும் ஒரு குறுகுறுப்பு உண்டாயிற்று அவளுக்குள்.

எதிரில் நின்ற மான்குட்டியின் மருங்கில் சென்று, அதனுடைய கழுத்தைத் தழுவிக் கொண்டாள். ஐம்புலன்களும் அந்தப் புதியவனை- அவளுக்குப் புதுமையானவனாய்த் தோன்றினான் அவன்- நாடி ஓடுவதை வேறு பக்கம் திருப்பிவிட யத்தனித்த அவள், அந்த மான்கன்றின் முகத்தைப் பலமுறை முத்தமிட்டாள்.

நித்ய கன்னி, எம்.வி. வெங்கட்ராம்.

Advertisements

2 thoughts on “ஆலிங்கனம்

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s