கசப்பு

கடைசியில் ஜெகன் நினைத்ததுதான் நடந்தது. அவ்வளவு நேரம் அதைப் பற்றிப் பேசுவதைத் தவிர்த்தவன், வேறு வழியில்லாமல், “அம்மா, போயிட்டு வரேன்மா…” என்று சொல்லிக் கொண்டு கிளம்பினான்.

“எப்போ வருவே?” என்று அம்மா படுத்திருந்தபடியே கேட்டார்.

“மைலாப்பூர் வரைக்கும், பன்னெண்டு மணிக்கு வந்திடுவேன்”

“கோயிலுக்கா?”

“இல்லம்மா ஒரு புக் ரிலீஸ்”

வழக்கமாக கசங்கிய, வெளிறிய சட்டைகளில் நடமாடும் அவன் இன்றைக்கு பளபளவென்று போட்டுக் கொண்டிருப்பதை அவள் கவனித்திருக்க வேண்டும்.

“அப்பாவும் இப்படித்தான் போயிண்டிருந்தார், இப்போ நீ ஆரம்பிச்சுட்டியா?” என்று அலுத்துக் கொண்டார் அம்மா.

“இந்தப் பேச்சு வரும்னுதான் நான் உன்கிட்ட அதைப் பேசாமயே கிளம்பினேன்,” என்றான் ஜெகன் சிரித்துக் கொண்டே.

“எவ்வளவுதான் வேண்டாம்னு இருந்தாலும் அதது அப்படித்தான் போகும்,” என்று தொடர்ந்தாள் அம்மா- அவன் சிரித்திருக்கவே வேண்டாம், – “பஜனை பண்றவா எங்க இருந்தாலும் செட் சேந்ததும் பஜனைக்குக் கிளம்பிடறா. அவாளை நிறுத்தியா வெக்க முடியும்?” என்று கேட்டுக் கொண்டே திரும்பிப் படுத்துக் கொண்டார் அவர்.

அவன் போன இடமும் சற்றே விரிவுபடுத்தப்பட்ட பஜனை மடம் போல்தான் இருந்தது.

2 thoughts on “கசப்பு

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s