நக்ர ரேதஸ்

எழுதியவர் – நரோபா


ஜ்வாலையின் நாட்டியம்
அழைக்கிறது என்னை
எனக்கோ
பேழைக்குள் நெளியும் பாம்பும்
மரணத்தின் குறியீடு.
நெருப்பின் செயல் திறனும்
பௌதீகப் பயன்பாடும்
போதுமென்று விலகும்போதும்
தானாய்ப் பிறந்து சுடர்கிறது
உள்ளே ஒரு கணப்பு.

என்றோ வாசித்த யுவனின் இந்தக் கவிதை மின்சாரமற்ற இந்த நள்ளிரவில் ஏன் எனக்கு நினைவுக்கு வந்தது எனத் தெரியவில்லை. எழுந்து அந்த மெல்லிய பஞ்சு விரிப்பு விரித்த பிரம்பு நாற்காலியில் அமர்ந்தேன். அதில் அமரும் போதெல்லாம் பாட்டியின் மடியில் தலை சாய்ந்து உறங்கிய நினைவுகள் எழும். சதைப்பற்றில்லாத உடல். எலும்புகள் மீது படரும் வெம்மையான மெல்லிய சதைத்துண்டு. மூங்கில் கழிகள் மீது போர்வை சுற்றி தலைக்கு வைத்துக்கொள்வது போலிருக்கும். டடக் டடக் என எலும்புகள் முடுக்கிக்கொள்ளும் ஒலிக்கூட கேட்கும். இறந்தவர்களையும் பிரிந்தவர்களையும் இருளிளிலும் தனிமையிலும் மனம் துழாவி கைக்கொள்வது வாடிக்கை தான்.

மணி ஒன்றோ இரண்டோ இருக்கலாம். தெரியவில்லை. இப்போதெல்லாம் இரவுகள் எனக்கு பிடிப்பதில்லை. நினைவுகள் அடர்ந்து ஆழத்து கசடுகள் மட்டும் மேல் எழுந்து பரவும் பொழுது நாளை முதல் மற்றுமொரு நிறுவனத்தில் வேலை. இரண்டாண்டுகளாகவே இப்படித்தான் போகிறது வாழ்க்கை. ஓயாமல் ட்ரெட்மில்ளில் ஓடிக்கொண்டிருப்பது போல் இருக்கிறது எனக்கு. நின்ற இடத்திலேயே ஓடிக்கொண்டிருக்க வேண்டியது தான், ஓடுவதை நிறுத்தினால் கீழே விழுந்துவிடுவேன், இந்த ஓட்டமும் இதற்கு நான் செலவழிக்கும் ஆற்றலும் என்னை எங்கும் கொண்டு சேர்க்காது என நானறிவேன், அயர்ந்து சோர்ந்து விழுந்து வெறும் சலிப்பு மட்டுமே எஞ்சும் வரை இப்படி ஓடிக்கொண்டே இருக்க வேண்டியது தான். அலுப்பாக இருக்கிறது. வலிக்கு சொற்கள் அளிக்க முடிந்ததே வாசிப்பின் வழி கண்டடைந்தது என்று தோன்றியது. மெழுகு வர்த்தி ஒன்றை மெல்ல ஏற்றினேன். ஒளியைக் கண்ட பரவசத்தில் சுடரைச் சுற்றிச்சுற்றி எங்கிருந்தோ வந்த விட்டில் பூச்சிகள் வட்டமிட்டன. உயிர்களுக்கு சில விஷயங்கள் சலிப்பதே இல்லை போலும். மெழுகுவர்த்திச் சுடரில் உறங்கிக்கொண்டிருந்த ஜானுவின் முகம் சுடர்ந்துக் கொண்டிருந்தது. நேற்றுடன் முப்பத்தி நான்கு மாதங்கள் கடந்து விட்டன. ஒவ்வொரு முறையும் காத்திருந்து ஏமாறி தலை முழுகும் போதும் அவளுடைய வலி எப்படி இருக்கும்? அவள் எதையும் என்னிடம் சொல்வதில்லை. யாரும் எதுவும் பேசிக்கொள்வதில்லை. ஏதேனும் ஒரு போதையை பழகி தொலைத்திருக்கலாம் நிம்மதியாக உறங்கியிருக்க முடிந்திருக்கும். வழக்கம் போல் இன்றும் ரங்காச்சாரியின் நினைவு வந்தது.

ரங்காச்சாரியை எனக்கு நன்றாகவே நினைவிருக்கிறது. நான்கு ஆண்டுகள் இருக்கலாம் அல்லது அதற்கு மேலும். நோயாளிகள் அற்ற தூசியடையும் மாலை வேளைகளில் அவர்களை கவனித்திருக்கிறேன். அறுபது, எழுபது வயதுக்காரர்கள், நான்கைந்து பேர் இருக்கலாம், கிளினிக் எதிர்ப்புறம் உள்ள வெங்கடாசலம் கடையில் அமர்ந்திருப்பார்கள். இரவு வரை கூட வம்பளப்புகளுக்கும் வெடிச்சிரிப்புகளுக்கும் குறைவிருக்காது. தபால் ஆபீசுக்கு செல்லும் சாக்கில் ஒன்றிரண்டு முறை அவர்களின் உரையாடலை ஒட்டுக்கேட்கக் கூட முயன்றதுண்டு. “நின்னான் பாரு….அவன் ஆம்பிள..தீர்த்தம் அடிச்சும் நேரா கிடக்கோனும்யா..நீரும் இருக்கிறே..குப்புற கிடந்து சுருண்டுக்கிட்டு..ச்சை..” ..”சாமி..எல்லாம் தெரியும்..தெரியும்..ஆமாம் இவரு பெரிய……” அதற்கு பின்னர் சொன்னவார்த்தை அப்போது எழுந்த சிரிப்பொலியில் முனகி மறைந்தது. அந்த சொல் ஒன்றும் அத்தனை முக்கியமல்ல. அன்றைக்கு அவர் என்ன சொல்லியிருந்தாலும் சிரித்திருப்பார்கள். நானும் கூட சிரித்துக்கொண்டே சாலையை கடக்க நின்றிருந்தேன். கடையருகே புன்முறுவலுடன் நின்றுக்கொண்டிருந்த என்னை கவனித்தவாரே “சார் தப்பா எடுத்துகாதீக, வயசாளிக ஏதோ பொழுது போகாம பேசிகிட்டு கிடக்கோம்..”. சுபாவமான உரத்த குரலில் கூவினார் வெங்கடாசலம். “புரியுது, இயற்கைதானே ” என்று சொல்லலாமா என்று யோசித்தேன், எனினும் பொத்தம் பொதுவாக ஒரு சிரிப்பை சிரித்துவிட்டு சாலையை கடந்தேன். “டே..அதெல்லாம் எடுத்துகிட மாட்டாரு டா….படிப்புலேயே எல்லா சங்கதியும் உண்டு…..அவரும் நம்மள மாதிரி யூத்து தானே..” ..”சாமீய்ய் .. கிடக்கட்டும்…அவரு யூத்துன்னா….நீர்…..”. மீண்டும் வெடிச்சிரிப்பில் வார்த்தைகள் வலுவிழந்து போயின. இந்த முறை அவர் என்ன சொல்லியிருப்பார் என்று எனக்கும் தெரிந்தே இருந்தது. கேபினுக்குள் வந்து அமர்ந்தேன். சற்று எரிச்சலாக இருந்தது. மனிதர்களுக்கு சில விஷயங்கள் சலிப்பதே இல்லை போலும்.

அன்று ஒரு வெள்ளிகிழமை. வழக்கம் போல் பத்துமணிக்கு வந்து ஷட்டரை தூக்கினேன், இரையை பிடித்து உள் விழுங்கும் பிரம்மாண்ட தவளை வாய் போல் சிவந்த ஷட்டர் சுருண்டு மேலே சென்று ஒடுங்கியது. சில நாட்கள் காலையில் ஷட்டர் திறப்பதற்கு முன்னரே நான்கைந்து பேர் வாயிலில் காத்து நிற்பார்கள். வேறு சில நாட்களில் தனியே அமர்ந்து ஏதோ ஒரு புத்தகத்தை வாசித்துவிட்டு வீடு திரும்புவேன். நான்கைந்து ஆண்டுகளாக இப்படித்தான் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. ஆரம்ப காலத்தில் சில நாட்கள் யாரும்வரவில்லை என்றால் அன்று முழுக்க வருத்தமாகத்தான் இருக்கும், எனினும் நாளடைவில் அது ஒன்றும் பெரிய விஷயமாக தெரியவில்லை. கல்லூரி பிரிவுபசார விழாவில் சிறந்த மாணவன் என்று கௌரவிக்கப்பட்ட போது ஆசான் ஆசிர்வதித்து சொன்னதை நான் அவ்வப்போது நினைவுகூர்வதுண்டு. ஆசான் யாரையும் அத்தனை எளிதில் அங்கீகரித்திட மாட்டார். ‘வைத்தியன் எப்பவுமே இன்னிக்கி சீக்காளி வரலையேன்னு விசனப் படக்கூடாது, போயிட்டு வா, நல்லா வருவ’. நோயற்ற சமூகத்தை உருவாக்க கனவு காணும் மருத்துவன் நோயாளி வரவில்லையே என்று ஏங்குவது மிகப்பெரிய முரண் அல்லவா. நானொரு லட்சிய மருத்துவன் என்று கற்பிதம் செய்துக்கொண்டு திரிந்த நாட்கள் அவை.

அன்று ஒன்றிரண்டு பேர் வந்திருக்கலாம். சரியாக நினைவில்லை. வீடு திரும்பும் நேரம் நெருங்கிவிட்டிருந்தது. அப்போது அவர் தயங்கி தயங்கி வெளியே நிற்பதை என் கேபின் கண்ணாடி வழியாக பார்த்தேன். அம்மா வெயிட்டிங் அறையிலமர்ந்து அன்றைய நாளிதழை புரட்டிக் கொண்டிருந்தார். அவரும் அவரை கவனித்தார், என்னவோ ஒன்று அவருக்கு சட்டென்று பிடிப்பட்டிருக்க வேண்டும், எழுந்து வெளியே சென்று அவரை உள்ளே அமரச்சொல்லிவிட்டு அடுத்துள்ள மருந்து கடைக்குள் போனதை கவனித்தேன்.

கேபினுக்குள் மப்பு தட்டி வயிறு உப்பி அழும் குழந்தையை பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். குழந்தை அம்மாவின் மீது சரிந்து அமர்ந்து அழுது களைத்து என்னையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தது. வயிற்றை தட்டி பார்த்தேன். வாய்வு சேர்ந்திருந்தது. “ஒண்ணுமில்ல, மப்பு தட்டி கெடக்கு, பயப்பட வேணாம், ருசியா இருக்குன்னு ரொட்டியையே திண்ணுகிட்டிருந்தா இப்படிதான் ஆகும், அஷ்ட சூரணம் தர சொல்றேன்- கொஞ்சம் காரமாத்தான் இருக்கும், ரெண்டு சிட்டிகை மட்டும் சுடு சாதத்துல நெய் கலந்து ஒரு வாய் ஊட்டுங்க சரியாயிடும். ரஜன்யாதி சூரணம் தர சொல்றேன், அத தினமும் ரெண்டு சிட்டிகை ஒரு சங்கு சுடு தன்னில கொடுங்க. செரிமானம் நல்லாருக்கும்.” கைகூப்பி வெளியேறினாள். “டாக்டர் மாமாவுக்கு டாட்டா காட்டு”, வாநீர் வடிய ஜீரக மிட்டாயை சப்பிக்கொண்டே டாட்டா காட்டினான்.

மேஜையின் மீது பரந்திருந்த ஐந்தாறு கவர்களையும் அதிலிருந்து எட்டிப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த வரன்களின் புகைப்படங்களையும் ஒழுங்கு படுத்தி ஓரத்தில் எடுத்து வைத்தேன். அதில் ஜானுவின் புகைப்படம் இருந்ததோ என்னவோ? சரியாக நினைவில்லை. அன்று பொருத்தம் பார்க்க பட்டமங்கலம் ஜோசியரிடம் போக வேண்டி இருந்தது. இவையெல்லாம் அப்போது அன்றாடம் நடக்கும் சடங்கு. எல்லாம் சரியாக செல்வதாகவே தோன்றும் ஆனால் கடைசியில் ஏதோ ஒன்று இல்லாமலாக்கி விடும். மனம் பிரம்படிக்கு அஞ்சும் குழந்தையைப்போல் மூலையில் சுருண்டுக்கொண்டுவிடும்.

அவரை நான் அப்படி பார்த்ததில்லை. வழக்கமான உற்சாகம் ஏதுமின்றி ஒரு மாதிரி சங்கடத்துடன் தொய்ந்து அமர்ந்திருந்தார். சாமி என்றே இங்கு அக்கம்பக்கத்தில் அவரை அழைப்பார்கள். நல்ல உயரம், கருத்த நிறம், மூக்கில் தொடங்கி திரிசூலம் போல் முன் வழுக்கையில் மேல் நோக்கி படரும் நாமம். சிரித்த குறும்பு கண்கள், வெளிர் நீலக் கலரில் லேசாக மினுக்கும் சட்டை. வேறு சிலரும் அடிக்கடி வெங்கடாசலம் கடைக்கு வந்துசென்று கொண்டிருந்த போதிலும் என்னவோ அவருடைய உருவம் எனக்கு அப்படியே மனதில் பதிந்திருந்தது.

“உள்ள வாங்க” சற்றே உரக்க அழைத்தேன்.

அந்த சொல்லுக்காக காத்திருந்தது போல் , விருட்டென்று எழுந்து வந்தார். “வணக்கம் சார்”

“உக்காருங்க..”

இரும்பு மடக்கு நாற்காலியை சற்று இழுத்துப்போட்டுக்கொண்டு அமர்ந்தார். நான் பொதுவாக என் கேபின் அறைக் கதவை சாத்துவதில்லை. பத்துக்கு பத்து அறையின் இடுங்கிய சிறிய பிரிவு தான் என் கேபின், கதவு திறந்திருந்தால் மற்றொருவரும் உட்கார முடியும். லேசாக கதவை காலால் நிமிண்டி தள்ளினார். ‘அந்தரங்க விசாரங்களை’ விவரிக்கும் கேஸ்களின் உடல் மொழியது. இவருக்கு என்ன தேவையாய் இருக்கும்? லேசாக மனம் குறுகுறுக்க தொடங்கியது.

“வெங்கடாசலம் கடைக்கு வந்தேன்..அவரு தான் சொன்னாரு..”

“ஆமா..அங்க உங்கள அடிக்கடி பாத்துருக்கேன்..”

“ஆமாம்..அது சும்மா பொழுது போகலைனா எல்லாம் சேந்துக்குவோம்..எங்களுக்குன்னு ஒரு செட் இருக்கு, என்ன பண்ண சொல்றேள்? ஆத்துல இருக்க முடியறதில்ல” என்று சொன்னபோது மிகுந்த சிரமத்துடன் முகத்தசைகளில் சிரிப்பை கொண்டுவர முயன்றது போல் இருந்தது.

நானும் சிநேகபாவத்துடன் சிரித்துவைத்தேன் “சார் எங்க இருக்கீங்க”

நோயாளிகள் தங்கள் அடையாளங்களை பகிர்ந்துகொள்ள எப்போதுமே தயங்குவார்கள். அதுவும் “அந்த மாதிரி கேஸ்கள்” தங்களை வெளிக்காட்டிக்கொள்ள விரும்ப மாட்டார்கள். துருவி விசாரித்தால் பொய் தகவல்களை சொல்லிவிட்டு அகன்றுவிடுவார்கள். .பொது இடங்களில் நம்மை கண்கொண்டு கூட பார்க்க மாட்டார்கள். வேடிக்கை தான். மனிதர்கள் விசித்திரமானவர்கள் தங்கள் அந்தரங்கங்களை பகிர அவர்களுக்கு ஒரு வெளி வேண்டும். ஆனால் அத்தகைய உரையாடல்கள் நினைவுக்கூரப்படுவதை அவர்கள் ஒருபோதும் விரும்புவதில்லை.

எவ்வித யோசனையும் இன்றி அவரே தன்னை பற்றி அறிமுகம் செய்துகொண்டது எனது கணக்கை பிழையாக்கியது.

“ இங்க தான் கழனிவாச பெருமா கோயிலாண்ட இருக்கேன்..ஆத்துலேயே சைக்கிள் ஃபிட்டிங் செய்வேன்..எவ்வளவு மோசமான கண்டிஷன்ல இருந்தா கூட ஓட வெச்சுருவேன்..”

“ சந்தோஷம்..”

நோயாளியின் தகவல்களை சேகரிக்கும் நாட்குறிப்பை விரித்துவைத்துக்கொண்டு அவரிடம் கேட்டேன்

“சார் பேரு?”

“ரங்காச்சாரி”

“வயசு”

“68”

“சொல்லுங்க சார்..என்ன பிரச்சனை”

மௌனித்து தலை குனிந்து அமர்ந்திருந்தார். காத்திருந்தேன். மெல்ல நிமிர்ந்து உரையாட துவங்கினார்.

“உங்களுக்கு என் பைய்யன் வயசு, அதான் கொஞ்சம் கூச்சமா இருக்கு..யோசனையா இருக்கு ..வெங்கடாசலம் தான்..போடா போய் பாரு, நல்லா பாக்குறார்னு சொன்னான்..சும்மா கேளுடானு சொன்னான் அதான்…”

“இதுல என்ன இருக்கு சார், எதுவா இருந்தாலும் தயங்காம சொல்லுங்க…”

கேபினில் எனது இருக்கைக்கு பின்னால் மாட்டியிருந்த கோதை நாச்சியார் படத்தை மெல்ல நிமிர்ந்து பார்த்தார். அருகிலேயே ஸ்ரீசூர்ணம் இட்டிருந்த தாத்தாவின் பழைய கருப்பு வெள்ளை படத்தையும் கூர்ந்து நோக்கினார். என் நெற்றியிலும் தடையத்தை தேடுகிறாரோ என்று கூட தோன்றியது. ஏதோ ஒரு முடிவுக்கு வந்துவிட்ட உறுதியை நான் அவர் முகத்தில் கண்டுகொண்டேன்.

“உங்க கிட்ட சொல்றதுக்கு என்ன”

மீண்டும் ஒரு மௌன இடைவெளிக்கு பின் தொடர்ந்தார்.

“நா சின்ன வயசுல கொஞ்சம் அப்படி இப்படி இருந்தேன்..எப்போவுமே கொஞ்சம் லேடிஸ் விஷயத்துல எல்லாம் வீக்கு தான் …”

உள்ளுக்குள் சிரித்துக்கொண்டேன். பெரியவர் கில்லாடி தான்.

“என் ஆம்படையா பாவம், அவளுக்கு எதுவும் தெரியாது, உடம்பு சரியில்லாம இருக்கா…மொத்தம் ரெண்டு பசங்க….ஒருத்தன் கழனிவாசல் பெருமாள் கோவில்ல பட்டரா இருக்கான்….இன்னொருத்தன் வாத்தியாரா கவருமன்டுல வேல பாக்குறான்..”

நிமிர்ந்திருந்த தலை மீண்டும் தொங்கியது. காலம்போன காலத்தில் இளமை காலத்து ஏக்கங்கள் வந்து மீள்வது இயல்பு தானே. ஆறுதலாக சில சொற்களை சொல்லி அனுப்பிவிட வேண்டும். சற்றே நீண்ட மௌன இடைவெளி. நான் அவரையே கவனித்துக் கொண்டிருந்தேன். இதற்கு பிறகு தான் மனிதர் விஷயத்திற்கு வர போகிறார் என்று எனக்கு புரிந்தது. அவராக சொல்லும்வரை காத்திருக்க எனக்கு பொறுமையில்லை. மனம் பரபரக்க தொடங்கியது. இன்னமும் அவருக்கு நம்பிக்கை கைகூடவில்லையோ?

மெதுவாக தளர்ந்து அமர்ந்தவரின் கையை என் இடது உள்ளங்கை மீது வைத்து அழுத்தி கொஞ்சம் நாடகீயமாக “எதுவா இருந்தாலும் சொல்லுங்க சார் ..”என்றேன். நீ சொல்வதை நான் காது கொடுத்து கேட்கிறேன், உன் உணர்வுகளை புரிந்துகொள்கிறேன் என்னிடம் நம்பிக்கைக்கொள் என்று எதிர் தரப்பிடம் சொல்லாமல் சொல்லும் வழிமுறை அது என்று ஆசான் சொல்வார்..

கொஞ்சம் நிமிர்ந்தார். நாற்காலியின் நுனியில் அமர்ந்து முதுகை வளைத்து ரகசியம் சொல்லும் பாவனையில் “அது என்னன்னா..இப்ப..ஆத்து மாமிய கவனிக்க கொழுந்தியா இங்க வந்திருக்கா….கூட சேர்றதுக்கு வசதி வாய்ப்பு அமஞ்சுருக்கு..ஆனா பாருங்க முன்ன மாதிரி முடியல, அவளா ஆசையோட வர்றா பாவம், அவ புருஷனும் சரி கிடையாது, ஆனா பாருங்கோ அவள என்னால சரியா திருப்திப் படுத்த முடியல….”

ஆள் காட்டி விரலை நேராக நீட்டி மெல்ல கீழே தளர விட்டபடியே சொன்னார் “சட்டுன்னு இப்படி ஆய்டுது”

அருவருப்பாக இருந்தது. பொறாமையாகவும்.

மெல்ல எழுந்து வேட்டி மடிப்பை லேசாக தளர்த்தினார்.

“என்ன?” என்னை சூழ்ந்த பதட்டம் என்னுடைய குரலிலும் தென்பட்டிருக்கலாம்.

மடிப்புக்குள் இருந்து ஏதோ ஒன்றை வெளியே எடுத்தார்.

“ஹன்ட்ரட் பவர்ன்னு மருந்து கடைல கேக்க சொன்னா..”

சிவப்பு நிற மேலோடுக்குள் ஒளிந்துக்கொண்டிருக்கும் ஒற்றை மாத்திரை. மிக சாமர்த்தியமாக மாத்திரையின் அட்டையிலிருந்து வெட்டப் பட்டிருந்தது. பெயரோ, காலாவதி தேதியோ எதுவுமே அதில் இல்லை.

“ஒன்னும் பிரயோசனமில்ல..ஒரு மாத்திர எழுவது ரூவா.. போன வாரம் மட்டும் மூணு மாத்திர போட்டு பாத்துட்டேன்..”

கண்கள் இடுங்கி தயங்கியப்படியே தலை சாய்த்து கேட்டார்

“ அதான் ..இங்க எதாவது பாக்கலாம்னு..”

எரிச்சலாக இருந்தது. பொதுவாக நான் நோயாளிகளிடம் எரிச்சல் கொள்வதில்லை. நோயை பற்றியும் மருந்தைப் பற்றியும் எத்தனை முறை விளக்க வேண்டுமென்றாலும் என்னால் சளைக்காமல் எரிச்சல் கொள்ளாமல் விளக்க முடியும். இத்தகையவர்களும் எனக்கு ஒன்றும் புதிதல்ல. தம்பதிகள் கூட தயங்கி தயங்கித்தான் தங்கள் சிக்கல்களை பகிர்வார்கள். அதுவும் பெரும்பாலும் அவர்களுடைய மௌனங்களை கொண்டு நாமாக ஊகித்து அறிய வேண்டும். ஆனால் எவரும் இப்படி அப்பட்டமாக என்னிடம் கேட்டதில்லை. அதுவும் ஒரு தரங்கெட்ட செயலுக்கு. மனம் முரண்டு பிடிக்க தொடங்கியது.

அதி வேகமான மூச்சோட்டதிற்கு சம்பந்தமில்லாத நிதானத்துடன் தொடங்கினேன்

“அய்யா, அந்த மாத்திரை போட்டும் உங்களுக்கு பலனில்லைனா கஷ்டம் தான்.”

“சார் அப்பிடி எல்லாம் சொல்லாதீங்கோ.”

நெஞ்சு காந்துவதை உணர முடிந்தது. கைகால்கள் வெப்பமடைந்து வியர்க்க தொடங்கியது. நான் எந்நிலையிலும் நிதானத்தை இழக்கக் கூடாது. நானொரு மருத்துவன். விளக்கி சொன்னால் ஒருகால் புரிந்துகொள்ளக் கூடும். “the less previleged elderly need our love and care, our little contribution to make their world healthier and happier” மேசையின் மீது காந்தியின் வாசகங்களை தாங்கி நிற்கும் பன்னாட்டு மருந்து நிறுவன பிரதிநிதி பரிசளித்த அந்த ஃபோட்டோ ஃபிரேமை பார்த்தேன். மனம் சற்று அமைதியை உணர்ந்தது போலிருந்தது.

“ஸ்பான்ஜ் இருக்கு அது தன்னில ஊறினா பெருசாகுது இல்லையா..இங்க பஞ்சு மாறி இருக்கும், அதுக்குள்ள ரத்தம் பாயும்போது விரியும். நீங்க சாப்ட மாத்திரை ரத்த ஓட்டத்தை அதிகப்படுத்தும். நல்லா விரியும், சாதரணமா நிக்குறத விட கூட நேரம் நிக்கும்..அதுலேயே உங்களுக்கு பலனில்ல..வயசாகுது இல்லையா..”

“ அப்படி என்ன வயசாகுது? சார் எனக்கு தெரிஞ்சு அம்மன்கோயில் தெரு நகைக்கடை செட்டிகளெல்லாம் நாட்டு மருந்து சாப்டு சதாபிஷேக சாந்தி பண்ணிக்கிட்டப்புரம் கூட அமர்க்களப் படுத்துராணுக..” அதில் தொனித்த ஏளனம் என்னை சீன்டியது.

அவரை எப்படியாவது அனுப்பிவிட வேண்டும். இனியும் அவர் அங்கிருப்பது எனக்கும் நல்லதில்லை. அவருக்கும். உள்ளிருந்து எழும் கனலின் நிழல் உடலெங்கும் பரவுவது போலிருந்தது. முகமெல்லாம் சிவக்க தொடங்கியிருந்தது. மருத்துவன் ஒருபோதும் தன் கோபத்தை வெளிக்காட்ட கூடாது. கோபம் ஆற்றாமையின் வெளிப்பாடு. பலவீனர்களின் ஆயுதம். நானொரு லட்சிய மருத்துவன் ஆகத் துடிப்பவன் அல்லவா? “ரோகினாம் தம் புத்ரவத் உபாச்சரெத்” நோயாளிகளை சொந்த பிள்ளையை போல் கருணையுடன், அன்புடன் நடத்து. சரகர் சொல்லியிருக்கிறார். எத்தனை மகத்தான வாசகம்? அவனல்லவா மருத்துவன்? நான் இந்த கிழவனிடத்தில் தோல்வியடைந்துவிடக் கூடாது. நான் வணங்கும் சரகனுக்கு இழுக்கு செய்திடக் கூடாது. ஆசானின் நம்பிக்கையை சுக்கு நூறாக தகர்த்துவிடக் கூடாது.

“ இங்க பாருங்க, ஆயுர்வேதத்துல நீங்க நினைக்கிற மாதிரி அப்படி அதிரடியா எல்லாம் எதுவும் செஞ்சிட முடியாது. நாளடைவுல மெது மெதுவாத்தான்..”

“தம்பி ஒரு மாசத்துல ஸ்ரீ வைகுண்டத்துக்கு திரும்பிருவா..கொஞ்சம் எதாவது பாத்து மனசு வைங்க..”

பொங்கிக்கொண்டு வந்தது. முகமும் கைகால்களும் சிவந்து எரிந்தது. நான் அப்படி சொல்லியிருக்க கூடாது. கடவுளே, நான் ஏன் அப்படி சொன்னேன்? ஏன் அத்தனை ஆங்காரம்? அப்படி சொன்னவுடன் ஏன் எனக்கு அத்தனை நிறைவு?

“ நீர் நெனைக்கிற வேகத்துக்கும், நேரத்துக்கும் எதுவும் செய்ய முடியாது..புரியுதா..டி.வி ல லேகியம் விக்கிறானே அவன் கிட்ட கேளுங்க..அஞ்சாயிரம் பத்தாயிரம் பிடுங்கிட்டு விட்டா தான் உம்ம மாதிரி ஆளுங்க எல்லாம் திருந்துவீங்க..செய்ற கோட்டி தனத்துக்கு மருந்து வேறயா?”

“தம்பி நீங்க நெனைக்கிற மாதிரி இல்ல..” குரலில் தழுதழுப்பு ஏறியது. மேற்கொண்டு எதுவும் பேசவில்லை. அப்படியே மௌனித்து அமர்ந்திருந்தார்.

பேசாமல் விட்டிருக்க வேண்டும். இத்துடனாவது நிறுத்தியிருக்க வேண்டும். நான் ஏன் அப்படி சொன்னேன்? எத்தனையோ பேர் வருவதும் போவதுமில்லையா? எதையாவது ஒன்றைக் கொடுத்து நாலு நல்லவார்த்தை சொல்லி அனுப்பி தொலைந்திருக்கக் கூடாதா? பொல்லாத நாக்கு சனியன்.

ஒரு நமுட்டு சிரிப்புடன் “ ஒரேயொரு மருந்து தான் இருக்கு, க்ரந்தத்துலையே சொல்லிருக்காங்க..”நக்ர ரேதசோ வ்ருஷ்யானாம்” நல்ல முதலயோட சுக்கிலம், போய் எடுத்துட்டு வாங்க மருந்து செஞ்சு தரேன்..உங்களால முடியாதது இல்ல..போங்க.. ” என் குரலில் அத்தனை எள்ளல் தொனித்து நானே கேட்டதில்லை. நான் அத்தனை கொடூரமானவனா?

மெளனமாக மெல்ல எழுந்து நடந்தார். எதையோ சாதித்துவிட்ட திருப்தி. உடல் வியர்த்து குளிர்ந்து இருந்தது.

வாயிலை கடக்கும் போது என்னை நோக்கி திரும்பாமலேயே “இதெல்லாம் உங்களுக்கு புரியாது தம்பி..நீதி நியாயம் மயிறு மட்டைனுட்டு..” முனகலுடன் வெளியேறி சென்றார்.

தினமும் கண்கள் வெங்கடாசலம் கடையில் அவரை தேடும். ஆனால் நான் அதற்கு பிறகு ரங்காச்சாரியை பார்க்கவில்லை. நான்கைந்து நாட்களுக்கு பிறகு ஒருநாள் வெங்கடாசலம் கடை மூடி இருந்ததை பார்த்தேன். ஏன் என்று கேட்க வேண்டும் என்று எண்ணினேன். இரண்டொரு நாளில் வயசாளிகள் பழைய படி கூடுவதை கவனித்தேன். ரங்காச்சாரி அங்கு இல்லை. அவர்களுக்குள் பேசிக்கொள்வதும் சிரித்துகொள்வதும் கூட இல்லை.

தபால் ஆபீசுக்கு செல்வது போல் அந்த கடையை கடந்து சென்றேன். வெங்கடாசலத்திடம் பேனா ஓசி கேட்கும் சாக்கில் ரங்காச்சாரியை பற்றி விசாரித்தேன். ஏதோ மாத்திரை வாங்கி தின்று, ரத்த வாந்தி எடுத்து இறந்துவிட்டதாக சொன்னார்.

வானத்தை நோக்கி எம்பிக் குதிக்க முயன்று கூரையில் அடிவாங்கி சுருண்டு விழுந்துவிட்டதுப் போல் சுரீரென்று இருந்தது. ஏன், இப்போதும் கூட அந்த வலி பிடரியிலிருந்து பின்மண்டை வழியாக ஏறி அழுத்துவது போலிருக்கிறது.

மின்விசிறி சுழலத் தொடங்கி மெழுகுவர்த்தி அணைந்த போது தான் கவனித்தேன் வியர்வை பெருகி வழிந்து தொப்பலாக நனைந்திருந்ததை. பிரம்பு நாற்காலி அழுத்தி பின்புறம் எல்லாம் வலித்தது. இரவு விளக்கு எரிந்துக்கொண்டிருக்கிறது. மணி மூன்றோ நான்கோ தெரியவில்லை. ஜானு இன்னும் உறங்கிக்கொண்டுதான் இருந்தாள். அவளருகே சென்று எழுப்பலாமா என்று பார்த்தேன். என்னென்னவோ அவளிடம் சொல்லவேண்டும் எனக்கு. எல்லாம் இயல்பாகிவிடும் என்று நம்பிக்கொண்டிருக்கும் அவளிடம் நான் சொல்ல என்ன இருக்கிறது? விலகி சென்று படுத்தேன். ஒருக்களித்து படுத்திருந்த ஜானுவின் கண்கள் ஒரு நொடி என்னை நோக்கி திறந்து மூடியது போலிருந்தது.

மெல்ல ஒரு குழந்தை என்னை நோக்கி தத்தி தத்தி இருளில் நடந்து வருகிறது. கைநீட்டி சிரிக்கிறது. எழுந்து அள்ளி அரவணைக்க முயல்கிறேன். தாவி ஏறி தன் புஜங்களைக் இறுக்கி கழுத்தை நெரிக்கிறது. வலி கழுத்திலிருந்து பின்னிறங்கி பிடுங்கி எடுக்கிறது. பிடித்து தரையில் வீசி எறிந்தேன். குழந்தையின் வாயிலிருந்து குருதி குபுக் என்று கொப்பளித்து வழிந்தோடுகிறது. இதயமே நொறுங்கிவிடுவது போல் அலறுகிறேன்.

5 thoughts on “நக்ர ரேதஸ்

  1. சார்

    கதை வருகிறது என்ற கட்டியத்திலேயே கதையை விமர்சனம் செய்துவிட்டீர்களே 🙂
    நண்பருக்கு எழுத்துத்திறமை இயல்பாக அமைந்திருக்கிறது. முதற்கதை என்றுகுறிப்பிட்டிருந்தீர்கள் .வாழ்த்துக்கள்.

    .மருத்துவருடைய அனுபவத்தைக்கதை பேசுகிறது. அதுவும் மருத்துவத்தொடர்பாடலில் மிக முக்கிய அம்சமான மதிப்பீடற்ற அணுகுமுறை பற்றிப்பேசுகிறது.( non judgmental approach in medical communication/profession)

    கதைபற்றி இன்னொருசந்தர்ப்பத்தில் கொஞ்சம் விரிவாக உரையாடலாம். தற்போது கொஞ்சம் நேரச்சிக்கல். 🙂

    • நேரம் இருக்கும்போது ஒரு மூன்று நான்கு வரிகளாவது கதையைப் பற்றி சொல்லுங்கள் டாக்டர்…

      நீங்கள் சொன்னதுதான் விஷயம். ஆனால் அதன் complexityயை எழுதப் போய் கதை சொல்லலின் complicationகளில் சிக்கிக் கொண்டு விட்டார் நண்பர். எனக்கும் அதை சரியாக எடுத்துச் சொல்லத் தெரியவில்லை😦

      நன்றி.

  2. இந்தச்சிறுகதை ஒரு மனச்சோர்வுக்குள்ளான மருத்துவர் பற்றிப் பேசுகிறது.
    ஒரு ஓவியம் போல இருள் நிறைந்த சொற்களை எழுத்தாளர் கையாண்டிருக்கிறார்.
    மின்சாரமற்ற இரவு, புழுக்கமும், இருளும் விரவிக்கிடக்கிற இருளில் ஒரு மெழுகுவர்த்தி தவிக்கத்தான் செய்யும். தான் ஒளியேற்ற முடியாத மூலைகளை எண்ணி எண்ணி அது மருகுவது போல இந்த மருத்துவர் தன்னுள் மருகுகிறார்.
    இருள் ,,இருள் நிறைந்த நினைவுகளைக்கொண்டுவருகிறது. மனச்சோர்வு எழுத்தாளர் சொல்வது போலவே வாழ்வின் கசடுகளை மேலே கொண்டுவருகிறது.மனச்சோர்வோடு நினைவுகளைக்கடைந்தால் கிடைப்பது எதிர்மறை,தோல்வியும் அதில் நனைந்த எண்ணங்களும் நினைவுகளுமே.

    இந்த மருத்துவர் மனச்சோர்வுக்குள்ளான ஒருவரின் பொதுவான சிந்தனை, உடலியல் போக்கை கொண்டிருக்கிறார்.
    தூக்கமற்ற இரவு, வாழ்வின் மீதான சலிப்பு, எதிர்காலத்தின் மீதான நிச்சயமின்மை,குற்ற உணர்வு,இவற்றோடு இறந்து போன பாட்டியின் ஸ்பரிச உணர்வுகூட இளைப்பாற அவர் அமரும் கதிரையூடாக கிளறப்படுகிற நிலை.
    மூன்றுவரருடங்களாகியும் குழந்தையில்லை. தொழில் ரீதியான சிக்கல். விளைவு மனது இயல்பாக வே ஒரு குற்ற ஊணர்வை மேலே கொண்டு வந்து நடப்புவாழ்வின் நிகழ்வை இறந்தகாலச்சிறுதவறுடன் முடிச்சுப்போடுகிறது.
    இது கர்மா அல்லது முற்பகல் செய்யின் பிற்பகல் விளையும் என்கிற கலாச்சரா பண்பாட்டு விளைவாக உருவாக்கப்பட்ட ஒரு தொடர்பின் வெளிப்பாடு.இது எங்கள் மனங்களுக்கு இயல்பானதே
    டாக்டரின் மனதில் குற்ற உணர்வைத்தோற்றுவிக்கின்ற சம்பவம் விசித்திரமானது. கொழுந்தியாளோடு கூடுவதை எந்தக்குற்ற உணர்வுமில்லாமல் கூறுவதன்மூலம், டாக்டர் வாழும் சமுகத்தைச்சேர்ந்தவன் ஒருவன், வயசுக்கும் உணர்வுக்கும் சமூக எதிர்பார்ப்புக்கும் முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு நிலையில் மருத்துவர் முன் பிரசன்னமாகி அவரில் ஒரு அதிர்ர்வை நிகழ்த்தி ,அனுபவம் வாய்ந்த மருத்துவருக்கல்லாததும், ஒரு சமுகம் சார்ந்ததுமான தூண்டற்பேறை ஒரு கோப வெளிப்பாட்ட நிகழ்த்திவிட்டுச்செல்லுகிறான்.

    மருத்துவரின் இரவு ஒரு பயங்கர கனவோடு முடிந்து போகிறது.

    இந்த ரங்காச்சாரி பாத்திரம், ஒரு ‘anti social personality disorder” ஆக நடந்து கொள்கிறது. இந்த இயல்புள்ளவர்கள் தங்கள் குற்றங்களுக்காக வருத்தமடைவதில்லை. குற்றம்புரிவது அவர்கள் இயல்பு. அதை ஒரு ஈர்ப்புடன் செய்வார்கள். காம வயப்பட்டு பாலியல் குற்றம்புரிபவர்கள் இருக்கிறார்கள்.கோபத்தில் கொலை புரிபவர்கள் இருக்கிறார்கள் உணர்வு வடிந்தபின் அவர்கள் குற்ற உணர்வடைவார்கள். சிலர் குற்ற உணர்வடைவதில்லை.அவர்கள்தான் இந்த வகைக்குள் அடங்குபவர்கள்.

    இந்த ரங்காச்சாரியின் பாத்திரப்படைப்பு எந்தக்குற்ற உணர்வையும் தெரிவிக்கவில்லை டாக்டரோடு பேசியபின் ரத்த்னாச்சாரி, ” …….. அந்த டாக்டர் தன்னுடைய பெண்டாட்டியை.. நான் வழி பண்ணுவது போல டென்சன் ஆகிறான் “ என்று நண்பர்களுக்கு சொல்லி சிரித்திருப்பார் போலத்தோன்றுகிறது.

    மதிப்பீடு சம்பந்தமான மருத்துவமரணங்களில் முதன்மை பெறுவது சட்டவிரோத அபார்ஷன்களால் ,தொற்று ஏற்பட்டு மரணமடைகிற முதிர்ச்சியடையாத பெண்கள்தான்.
    சமுகத்தின் மதிப்பீடே(அது பற்றிய அச்சமும் அவமானமும்) அவர்களின் மரணத்துக்கான முதற்காரணம்.

    இந்த நேரத்தில் திட்டமிடாமல் ஏற்பட்ட கர்ப்பத்தைக்கலைப்பதற்காக சட்டரீதியற்ற கருக்கலைப்பச்செய்து அது தொற்றுக்குள்ளாகி அதி தீவிர சிகிச்சசிபிரிவிற்கு (ICU) வந்து சேர்ந்த நடுத்தரவயசுப்பெண் என் நினைவுக்கு வருகிறாள். அவளுக்கு பக்கவாதம் கூட ஏற்பட்டுவிட்டது. காலில் ஏற்படுகிறஇரத்தக்கட்டி பிரிந்து இரத்ததோடு பயணித்து முளையில் இரத்தக்குழாய் அடைப்பை ஏற்படுத்தி ப்க்கவாதத்தை உருவாக்கக்கூடும்.

    இந்தக்கதையின் மையம் மருத்துவரின் உணர்வுகளில் சுற்றி அந்த nightmare ஓடு முடிவுக்கு வருகிறது.
    கதை இரண்டுமையங்களைக்கொண்டிருப்பது போல தோன்றுகிறது.
    ஒரு மையம்:
    எழுத்தாளர் ஒரு டாக்டரின் குற்ற உணர்வையும் அவர் வாழ்வு எப்படி ஒரு சம்பவத்துடன் பாதிக்கப்படுகின்ரது என்பதைச்சொல்ல நினைத்திருந்தாரென்றால் அது அவர் எண்ணத்தை ஓரளவுக்கு நிறவேற்றியிருக்ககிறது. ஏனென்றால் மேலைத்தேயப்புள்ளிவிபரங்கள் மருத்துவத்தொழில் ஒரு மிக மன அழுத்தத்தைத்தரக்கூடிய பணியாய வகைப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. குடி மற்றும் தற்கொலை என்பவற்றில் மருத்துவர்கள் கணிசமாக இருக்கிறர்கள் என்றும் கூறுகிறது.

    மருத்துவர்களும் மனிதர்களே என மன உணர்வைக் காட்டியதற்காக எழுத்தாளரைப்பராட்டவேண்டும்.

    ஆனால் இந்த மனச்சோர்வு, காதல் போல ஒரு பொதுவான உணர்வு.
    சோகப்படங்கள் போல.ஆதனால் படைப்பு ரீதியாக அவருக்கு பெருமை சேர்க்காது.
    மற்ற மையம் ரங்காச்சாரி அது டாக்டருக்கு தாக்கத்தையேற்படுத்துகிற சம்பவமாக மாத்திரம் எனக்குத்தோன்றுகிறது

    .”உன்னை உதைப்பன்; கதையை நிப்பாட்டு எழும்பு, வெளியிலை போ. ”
    இப்படித்தான் எனக்குத்தெரிந்த் ஊர்ப் பாரம்பரிய வைத்தியர்கள் எதிர்வினை செய்திருப்பார்கள் என்பதாக எனக்குத்தோன்றியது.ஏனேன்றால் அவர்கள் குடும்பவைத்தியர்கள்.🙂
    எங்கள் பாரம்பரிய வைத்தியத்தில் எல்லாவற்றிலும் மருத்துவருக்கு ஒரு பொறுப்பு இருக்கிறது

    ஆனால் மேலை நாட்டவருடன் ஒரு டாக்டர் இப்படி பேசிவிடமுடியாது. சட்டச்சிக்கலாகிவிடும்.

    • உங்கள் நேரமோ சக்தியோ இங்கு விரயமாகிறது எனில் பதில் வேண்டாம், எனக்கு குற்ற உணர்ச்சியாக இருக்கிறது.

      முதலில் நான் நரோபாவிடம், வரசித்தன் கதை பற்றி என்ன சொல்கிறார் என்று தெரிந்து கொள்வோம் என்று கேட்டு வாங்கி இதைப் போஸ்ட் செய்தேன். விவரமான பதிலுக்கு நன்றி. மிக்க மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது.

      நரோபா ஒரு மருத்துவர். அவரது அனுபவம்தான் கதையின் மையம். அறப்பிரச்சினையும் அதில் கிளைத்த கற்பனைதான்.

      ஆனால், ஒரு கதை எப்போது கலையாக வெற்றி பெறுகிறது?

      ௦௦௦௦௦

      இந்தக் கதையின் மையத்தில் நக்ர ரேதஸ் (முதலையின் விந்து) இருக்கிறது. அது ஒருவனுக்குக் கிடப்பது எவ்வளவு அபூர்வமோ அது போலவே ரங்காச்சாருக்கு சரியான மருந்து தருவதும். இது உண்மையாக இருக்கலாம், ஆனால் அதைக் கோபமாகவும் ஏளனமாகவும் மருத்துவர் சொல்கிறார். அந்த அளவில் சரி.

      ஆனால் இந்த லட்சியமும் கதையில் இருக்கிறது :

      “மருத்துவன் ஒருபோதும் தன் கோபத்தை வெளிக்காட்ட கூடாது. கோபம் ஆற்றாமையின் வெளிப்பாடு. பலவீனர்களின் ஆயுதம். நானொரு லட்சிய மருத்துவன் ஆகத் துடிப்பவன் அல்லவா? “ரோகினாம் தம் புத்ரவத் உபாச்சரெத்” நோயாளிகளை சொந்த பிள்ளையை போல் கருணையுடன், அன்புடன் நடத்து. சரகர் சொல்லியிருக்கிறார். எத்தனை மகத்தான வாசகம்? அவனல்லவா மருத்துவன்? நான் இந்த கிழவனிடத்தில் தோல்வியடைந்துவிடக் கூடாது. ”

      இந்த மருத்துவனால், “ரோகினாம் தம் புத்ரவத் உபாச்சரெத்” என்று நடத்த முடியவில்லை, இல்லையா? அவனுக்கு புத்திர பாக்கியம் இல்லை, என்பது வேறு விதமாகவும் சொல்லப்படுகிறது. இந்த லட்சியத்தின் தோல்வி அப்படி வெளிப்படுகிறது என்றும் சொல்லலாம்.

      ௦௦௦௦௦௦௦௦

      எனவே கதை வரட்சியான, ஈரமற்ற, படைப்பூக்கமற்ற ஒரு மனநிலையை விவரிக்கிறது என்று சொல்ல முடியுமா? அது போன்ற ஒரு மனப்பாங்கை வாசகனிடம் கோருகிறதா, அல்லது அப்படியொன்றை உத்தேசிக்கவாவது செய்கிறதா?

      இதெல்லாம் கதையில் இருக்கிறதா, இல்லை வலிய திணிக்கப்பட்டுள்ளதா?

      இல்லை, நீங்கள் சொல்வதெல்லாம் செயற்கையாக, கதையில் ஒன்றாத விஷயங்களாக இருக்கிறது என்றால், தவறு எங்கே நடந்திருக்கிறது?

      ௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦௦

      நேரமில்லை எனில் பதில் போட்டு சிரமப்பட வேண்டாம் ஸார். இவ்வளவு சொன்னதே போதும். இதற்கு மேல் எதிர்பார்ப்பது அநியாயம்.

      மிக்க நன்றி.

  3. தா…மதத்துக்கு மன்னியுங்கள். அதுவும் ஒரு மதம். மதக்கலவரம் உருவாகலாம்.🙂

    முதலாவது சோக உணர்வு, வரட்சியானதல்ல. படைப்பூக்கமற்றதுமல்ல. இருண்ட உணர்வுகளை எழுத்தில் கொண்டு வந்தவை அவை தான்.கதை விபரிப்பது வரட்சியானதாக எனக்குத்தோன்றவில்லை. சோகம்,விரக்தி ஒரு உண்மையான உணர்வு. அதிகம் முன்னிலைப்படுத்தப்பட்டஉணர்வு. சோகமும் இலட்சியமும் புளித்துப்போகும் வரை நவீனதுவ எழுத்துக்களில் விபரிக்கப்பட்டுவிட்டன. சிவாஜியின் ஒரு திரைப்படம் பார்வையில்லாத ஒருவனுக்கு கண் டாக்டரான சிவாஜி சிகிச்சையளிக்கிறார். ஆனால் கண்பார்வை பெற்றவுடன் அவன் ஒரு கொலை செய்யத்துடிக்கிறான்.(கீழ்வானம் சிவக்கும்?)
    இலட்ட்சியச்சிக்கல்கள் அகிலன், நா. பார்த்தசாரதி நாவல்களைல் அதிகம். தன்கலைப்படைப்பை விற்றுப்பிழைக்கத்துணியாத கலைஞன்.
    தன் மகனையே சுட்டுக்கொல்கிற போலீஸ் அதிகாரி இப்படி நம் சினிமாவும் எழுத்தும் இலட்சியம் பற்றி நிறைய பேசியிருக்கின்றன

    நண்பரின் எழுத்து வாசிப்பனுபவத்தை தருகிறது.அது அவரின் எழுத்துத்திறமைக்கு அத்தாட்சி.
    ஆனால் காலத்தின் உரைகல்லில் சிறுகதை என்கிற வடிவத்தைத்தைதொட்டிருக்கிறதா என்றால் அங்குத்தான் கொஞ்சம் தயக்கம் ஏற்படுகிறது.
    இப்படி நான் சொல்வதற்கு நான் காரணமல்ல. இந்தக்காலகட்டத்தில் உள்ள பொது அபிப்பிராயம். நான் இந்தக்காலகட்டத்தின் பொது அபிப்பிராயத்தை உருவாக்குபவன் அல்லன்.
    வசனத்துக்கு ஒரு வடிவம் உள்ளது போல சிறுகதைக்கு ஒரு வடிவமுள்ளது என்கிறார்கள்.முரண்களைச்சொல்லி அது சம்பந்தமான முடிவை வாசகனிடம் விட்டுவிட வேண்டுமென்று சொல்லுகிறார்கள்.இந்தக்கதையில் ஒரு முரண் வருகிறது. சமுதாயத்தின் விழுமியம் ஒன்றைக்காப்பதா அல்லது அதை மீறுபவனுக்குத்துணைபோவதா என்பது போன்ற ஒரு மருத்துவரின் கொள்கைச்சிக்கல். ஆனால் கதை அதை முதன்மைப்படுத்தவில்லை. அது மருத்துவரின் ஆக உலகை அக்கறையாக எடுத்துக்கொள்கிறது. சம்பவத்தின் விளைவான உணர்வு ஒரு விளைவாக அல்லது தீர்ப்பாக சித்தரிக்கப்படுகிறது.கதை முரணைச்சொல்லி விளைவையும் சொல்லி விடுகிறது.
    இது தூக்குத்தண்டனக்கைதி உணர்வுவேகத்தில் தான் செய்த கொலையை எண்ணி ஒரு இரவில் வருந்துவதை விபரிப்பதைப்போன்றதுதான்.
    ஒரு பிளாஷ்பாக் இல்லாமல் கதை ரத்னாச்சாரியின் சம்பவத்தை விபரித்திருந்தால் முரண் தூக்கலாகதெரிந்திருக்குமோ என்னவோ.

    நல்லவிஷயங்களை அல்லது கொள்கைகளைச்சொல்வது கதைக்கு ஒரு பிரச்சாரத்தன்மையை அளித்துவிடுகிறது.இலட்ட்சியத்தை பிரச்சாரம் செய்கிறபோது அதன் பக்கவிளைவாக ஏற்படுகிற குற்ற உணர்வை கையாளுகிற மனப்பக்குவம் எங்கள் சமூகத்தில் இல்லை.

    மேலைத்தேய தனிமனித அணுகுமுறையை முன்னிறுத்திய செயற்பாட்டுக்கு இட்டுச்செல்வது இன்றைய சமுகத்தின் தேவையாகிறது.ஆங்கில மருத்துவம் நோயாளியை முன்னிறுத்தியதாக வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. நவீன மருத்துவத்தில் மருத்துவர்கள் பொதுமைப்பாடான இயல்புகளை ஏற்படுத்திக்கொள்ளபயிற்றுவிக்கப்படுகிறார்கள். நோயாளிகள் ஒவ்வொருவருவரும் தனித்துவமானவர்களாகவும் அவர்களுடைய மதிப்பீடுகள் (values)ஆளுக்கு ஆள் வேறுபடுபவனாக இருக்கும் என்பதை ஏற்றுக்கொண்டு மருத்துவர் தன் மதிப்பீடுகளை(values) இடையில் புகுத்தாதவாறு பயிற்றுவிக்கப்படுகிறார்கள்.
    ஆங்கில மருத்துவம் மருத்துவர்களின் உணர்வு சார் பிரச்சனைகளை கையாள்வதற்கும் வழிவகைகளை ஏற்படுத்துவைத்திருக்கிறது. Transferrance, counterransferance என்கின்ற பதங்கள் நோயாளி மருத்துவரில் ஏற்படுத்துகிற தாக்கதத்தையும் மருத்துவர் நோயாளியில் ஏற்படுத்துகிற தாக்கத்தையும் விபரிக்கின்றன. இது மருத்துவர் நோயாளி உறவு நிலையில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது. உளவியல் சிகிச்சைகளில் இது முக்கியமானதாயிருக்கிறது.

    மேற்படி கதையில் மருத்துவரின் குடும்பத்தில் இப்படி தவறான உறவுச்சிக்கல் நிகழ்ந்து அந்த மனப்பாதிப்பில் மருத்துவர் நோயாளியின் மீது கோபப்பட்டிருப்பாரானால் அது இதன் வழி விளங்கப்படுத்த முடியும்

    இலக்கிய ரீதியாக ஒரு கதையை சிறந்ததா இலலையா என்பது ஒரு வகையில் ஒரு வகையில் நிலையற்ற கருத்து

    இலக்கியம் என்பது சமூகத்தின் வரைபடம் என்கிறார் ஒரு ஆங்கிலப்பேராசிரியர். அதாவது ஒரு சென்னை வரைபடம் சென்னையளவு இருக்குமாயின் அது வரைபடத்துள் வாழ்வது போல இருக்கும் .அது வாழ்க்கைக்கு உதவாத வரைபடம். சிறிய அளவில் நிஜ அளவின் முக்கியமான விஷயங்களை பிரதிபலிப்பதாக சாதாரணபுலன்களுக்கு எட்டாதா பிரமாண்டத்தை புலன்களுக்கு எட்டியதாக சுருக்கித்தருகிற வரைபடத்தை போலவே சமூகத்தின் இடையறாதா தாக்கங்களையும் ஏற்ற்த்தாழ்வுகளையும், பாலவனங்களையும் பனிபடர்ந்த மலையுச்சிகளையும் இலக்கியம் சுருக்கி முன்வைக்கிறது.
    ஒரு பயணத்த்தி இடையில் குறுக்கிடுகிற மலையைக்கண்டு வரைபடம் உள்ளவன் தளர்ந்து போவதில்லை. மலைக்கு அப்பால் என்ன காத்திருக்கக்ககூடும் என்பதை வரைபடம் சொல்லிவிடுகிறது.இலக்கியமும் அவ்வாறுதான்

    நாம் வாசித்த பல படைப்புகள் எத்தனையோ விஷயங்களை எமக்கு உணர்த்தியுளன. சில விமர்சகர்கள் சிலவற்றை குப்பை என்று ஒதுக்குகிறார்கள். சிலர் காலத்தின் உரை கல்லில் எவை நல்லது எவை கெட்டது என்பது தெரிய வரும் என்கிறார்கள்.
    அப்படிச்சொல்வது கூட நூறுவீத சரியில்லை.

    இலக்கியம் என்பது மாறிக்கொண்டேயிருக்கிற ஒரு படைப்பு. அச்சில்லேற்றப்பட்ட எழுத்துப்பிரதி ஒன்று தான் அங்கு நிலையானது.

    எழுத்தாளன் மாறிக்கொண்டேயிருக்கிறான்.அ வனது சிந்தனைகள் அனுபவங்களோடு மாறிக்கொண்டேயிருக்கின்றது. ஒரு கதையை எழுதிய எழுத்தாளன் அதே எழுத்தாளனாக எழுதி முடித்த பின் இருப்பதில்லை.

    வாசகர்களைப்பற்றிச்சொல்லவேண்டியதில்லை.விதம் விதமான வாசகர்கள். அவர்களும் தம்முள்ளேயும் மாறிக்கொண்டேயிருப்பவர்கள்.
    மொழியும் மாறிக்கொண்டேயிருக்கிறது.பல சொற்கள் கழிகின்றன. புதுச்சொற்கள் சேருகின்றன. அர்த்தங்கள் உருமாருகின்றன.

    இவை அனைத்தும் காலத்தோடு நிகழ்வதால் காலம் உரைகல்லாகிறது.
    எழுத்தும் அச்சுவடிவமும் கூட ஆட்டங்கண்டுவிட்டன. ஈ இன்க் வந்துவிட்டது. இன்றைய இளைஞர்கள் அனிமேஷன்களில் கதை சொல்ல விரும்புகிறார்கள்.வாசிப்பவர்களை விட பார்ப்பவர்கள் அதிகமாகி வருகிறார்கள்.

    இப்படி நிலை மாறும் உலகில் ,இன்றைய எழுத்துலகை ஆள்வது பொதுவான அபிப்பிராயந்தான்.
    ஒரு கதை நல்லதா இல்லையா என்பதை தீர்மானிப்பது இன்றைய காலகட்டத்தின் அளவுகோல்கள்.
    இந்த அளவுகோல்களைத்தீர்மானிப்பது இன்றைய சக்தி வாய்ந்த விமர்சகர்கள்.
    ”சக்திவாய்ந்த” என்பது ஒரு பொது அபிப்பிராயத்தை உருவாக்கக்கூடிய எழுத்தாளர்கள், விமர்சகர்கள்.அவர்கள் கடந்த கால அளவுகோல்களை நிறைவு செய்வதன் மூலம் உச்சத்துக்கு வந்தவர்கள். அதனால் மதிப்பீட்டு பெறுமதியைப்பெற்றவர்கள்.அவர்களில் சிலர் கடந்த அளவுகோல்களில் சில அளவுகோல்களை நீக்கி சில அளவுகோள்களைத்தூக்கி ஒரு புதிய செல்னெறியை தோற்றுவிப்பார்கள்.(தம் காலத்துக்கு ஏற்ப)
    இலக்கியம் புதிய செல்நெறியில் பயணிக்கும். அப்போதுதான் சில அதிசயங்கள் நிகழும். முந்தய அளவுகோல்களில் நிராகரிக்கப்பட்ட படைப்புக்கள் புதிய அளவுகோள்களுக்குப்பொருந்தி போற்றப்பட்டு உலாவரும். அப்போது அதை எழுதியவன் மரணித்திருப்பான்.

    இவற்றுக்கு பல உதாரணங்கள் இருக்கின்றன.

    Shining என்கிற திரைப்ப்டம் திரைக்கு வந்தபோது ப்லமாக மோசமாக விமர்சிக்கப்பட்டது.இன்று சிறந்த திரைப்படங்களிலொன்றாக மதிக்கப்படுகிறது.
    இதற்கும் ப்லகாரணங்கள்

    படைப்புகளை விமர்சிக்கிறபோது சமகாலவாசகன் எழுத்தாளனின் மாற்றங்களை அவதானித்துக்கொண்டிருப்பான்.சம்காலவாசகனுக்கு எழுத்தாளன் சார்ந்த படைப்பாகவே அது கிடைக்கப்பெறுகிறது. எழுத்தாளனின் சமூக அரசியல் சார்பும்,அவனது கருத்துக்களும் வாசகனின் வாசிப்பில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது.அதேபோல வாசகனின் சமுக அரசியல் சார்பும் வாசிப்பில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது.
    மனிதர்களும் சூழலும் மாறிக்கொண்டேயிருக்கிறது. ஒரு படைப்பின் எழுத்தாளனற்ற சூழலில் புதிய வாசகன் புதிய சூழல்- என்ன நிகழுமென்பது அனுமானிக்க முடியாதது.

    ஒரு இலட்சியமேயற்ற ஒரு சூழலில் ஒரு இலட்சியம் பற்றிய எழுத்து கொண்டாடப்ப்டக்கூடும்.

    ஆகவேதான் எழுத்தாளர்கள் எழுதிக்கொண்டேயிருக்கவேண்டும்.

    எழுத்து தற்காலத்துக்கானாதாய் வாய்க்கப்பெற்றவர்கள் சிலரே.அவர்கள் கர்வத்துடன் தங்கள் சாட்டைகளை சிலுப்பி கனைக்கும் குதிரைகளுடன் தேரில் வலம் வந்து கொண்டேயிருப்பார்கள்.காலம் இப்படிப்பலரை கடைந்தே …விளைந்ததுதான் இன்றைய நிலை.

    ஆகவே
    எழுதுங்கள். தொடர்ந்து எழுதுங்கள்.

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s