Category Archives: இலக்கியம்

நான்கைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன் நடந்தது இது. “உங்க கதை சுவாரசியமா இருக்கு ஸார்,” என்றதற்கு ஒரு நண்பர் கோபித்துக் கொண்டு விட்டார்- “அப்படின்னா இலக்கியபூர்வமா இல்லன்னு சொல்றீங்களா?”

சுவாரசியமாக இருக்க வேண்டும் என்பது குறைந்தபட்ச தேவையே தவிர அதுவே எல்லாமாகி விடாது என்பதையோ மிகச் சுவாரசியமாக இருக்கும் கதையைக்கூட அதன் உள்ளடக்கம் காரணமாக விமரிசிக்கலாம் என்பதையோ இனிதான் நிறுவ வேண்டும் போலிருக்கிறது.

அதே போல், நானறிந்தவரை, “ஒரு கதை சினிமா போல் இருக்கிறது” என்று சொல்லிவிட்டால் அதற்கு அப்புறம் சொல்வது எதுவும் அந்தக் கதையைப் பற்றியல்ல, அந்தக் கதையில் உள்ள விஷயத்தைப் பற்றிதான் என்பது தெளிவு. ஆனால் இன்றுள்ள இலக்கிய எழுத்தாளர்கள் புண்ணியத்தில் திரைப்படம் ஒரு ஹை ஆர்ட்டாகி விட்டது. மோசமான மசாலா படத்தைக்கூட அதன் குறியீடுகள், படிமங்கள், நாமகரணங்கள், பஞ்ச் டயலாக்குகள் என்று பேசி சினிமாவை மிகப் பெரிய உயரத்துக்கு கொண்டு போய் விட்டோம். சினிமா ஒரு கலை வடிவம் என்ற வகையில் இது மகிழ்ச்சியான விஷயம், ஆனால் இதனால் நம் இலக்கியப் பார்வைக்கு ஏற்பட்டுள்ள பாதிப்பு கொஞ்ச நஞ்சமல்ல. எழுத்தாளர்களுக்கு சினிமா ஒரு பிழைக்கும் வழி, அவர்கள் திரைத்துறையைப் பற்றியோ சினிமா பற்றியோ எழுதுவதைக் குற்றம் சொல்லி ஒன்றும் ஆகப் போவதில்லை. ஆனால் வாசகர்கள் அதையெல்லாம் கேட்டு கேட்டு தம் நுட்பமான இலக்கிய ரசனையை இழந்திருப்பது வருந்தத்தக்கது.

கடைசியாக ஒன்று. பன்றிக்கு லிப்ஸ்டிக் போட்டு விட்டார்கள் என்று சொல்லி லிப்ஸ்டிக்கைப் பாராட்டி பன்றியை விமரிசித்தால்கூட பன்றி பன்றிதான், லிப்ஸ்டிக் லிப்ஸ்டிக்தான். இது சொல்லித்தான் ஆக வேண்டுமென்பதில்லை.

Advertisements

மீட்சி இலக்கியம்

தமிழ் நாவல்கள் படிப்பதே அரிதாகி விட்டது- மேட்டிமைத்தனம் எதுவும் இல்லை, கவனக்குலைவுகள் அதிகம்- ஆனால், ஓரிரு பரிந்துரைகள்  இந்த நாவலை வாங்க வைத்தன. இரவு ஒன்பது மணிக்கு படிக்க ஆரம்பித்தேன், பன்னிரண்டு, அல்லது, ஒரு மணிக்கு முடித்து விட்டுதான் தூங்கப் போனேன். இதற்கு முக்கியமான காரணம், பரிந்துரைகள் படித்து முடிக்க கட்டாயப்படுத்தின. இரண்டாவது காரணம், நாவலின் பேசுபொருளும் படிக்க முடியாத அளவுக்கு மோசமில்லை, கதையில் இடம் பெறும் காட்சிகளும் ஒரு வணிக* சினிமா பார்ப்பது போல் விறுவிறுப்பாகவே இருந்தன. அடுத்த நாள் காலையில் இதை எழுதினேன், நியாயமாக பார்த்தால் நாவலை இன்னொரு முறை படித்து சரி செய்து விட்டுதான் பொதுவில் பகிர வேண்டும். ஆனால் நாளாக நாளாக இப்படியொரு இடுகையிடும் சாத்தியமே குறைந்து விடும் (என்னளவில்) என்று தோன்றுவதால், இதோ இங்கே:

சரவணன் சந்திரனின் ‘சுபிட்ச முருகன்’, அசாதாரண கதையொன்றைச் சொல்கிறது. இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட, அதிசயமான விஷயங்கள் இதில் நடக்கின்றன. இவற்றில் பலவும் மிகுகற்பனைத்தன்மை கொண்டவை, சில இடங்களில் அருமையான மொழியில் எழுதப்பட்ட இதன் காமமும் ஆன்மீகமும் பாப்புலர் புனைவுகளின் தளத்துக்குச் சற்றே உயர்ந்தவை.

இன்று எழுதுபவர்கள் பலரும் தம் புனைவைவிட தம்மைக் குறித்தும் தம் புனைவு குறித்தும் கூறும் விஷயங்கள் அபாரமாக இருக்கின்றன. சரவணன் சந்திரனின் தன்னுரை பிரமாதமானது, அது அளிக்கும் பின்புலத் தகவல்கள் நாவலுக்கு நம்பகத்தன்மை அளிக்கின்றன, அடுக்கடுக்காய் தொடரும் அதன் அசாதாரண நிகழ்வுகள் முழு விலகல் அளிக்காத வகையில் கதைசொல்லியின் உணர்வு நிலைக்கு மெய்ம்மையளிக்கின்றன. எடுத்த புத்தகத்தை முடித்த பின்னரே கீழே வைத்தேன், கதையல்ல, உணர்வைத் தொடர்ந்தே ‘அடுத்து என்ன நடக்கப் போகிறது,’ என்ற  ஆர்வம் தொடர்ந்தது.

பெண்களாய் தாம் சகித்துக் கொண்ட அத்துமீறல்களை, ஆண்களின் காமத்தால் தமக்கு நேர்ந்த அவமானங்களை, #எனக்கும்கூட என்று பெண்கள் பொதுவில் வெளிப்படுத்தும் இவ்வேளையில்தான் நாவல் வந்திருக்கிறது. பெண்ணழகும் ஆணின் ஈர்ப்பும் அவன் கண்ணாலும் சொல்லாலும் இழைக்கும் அத்துமீறல்களும் தன் குடும்பத்தில் சில தற்கொலைகளுக்கு காரணமாவதை கதைசொல்லி நினைத்துப் பார்ப்பதில் கதை துவங்குகிறது. அதன் பின் கதை வேறெங்கோ செல்கிறது, நம்பவே முடியாத அளவு காமத்தில் திளைத்திருக்கும் அவனது களிப்பு திடீரென்று அடங்குவதில் கதை தன் மையத்தை அடைகிறது. அதன் பின் பெண்களின் முன்னிலையில், பெண்களிடத்தில், வக்கிரமாய் நடந்து கொள்கிறான் (கோயில் கோயிலாய்ச் சென்று அங்கு பெண்களைக் கண்டு தன் ஆணுறுப்பைத் தடவி கிளர்ச்சியடைவது, அவர்களை நெருங்கி நிற்பது, இது போல் அவனும் இன்னும் பலரும்), நிறைய அடி வாங்குகிறான். அடுத்தடுத்து தொடரும் வழிகாட்டல்கள் அவனை கோயில் ஒன்றுக்கு இட்டுச் செல்கின்றன, அங்குள்ள சாமியார் இவனைத் தன் பிள்ளை என்று சொல்லி விடுகிறார், காய்ந்து கிடக்கும் அந்த ஊரில் மழை பெய்ய அவன் அதிசயமான சில வேலைகள் செய்கிறான். அங்கு கதை ஒரு மாதிரியாய் தன் துவக்கத் திரியைச் சேர்த்துக் கொள்கிறது.

கடைசி வரை தன் வீழ்ச்சியில் குன்றிக் கிடக்கும் கதைசொல்லிக்கு மீட்சி உண்டு என்ற பொருளில்தான் சரவணன் சந்திரன் எழுதியிருக்க வேண்டும், ஆனால் அதற்குள் அவன் அடைந்து விடும் அதிநாயகத்தன்மை சாதாரணமானதல்ல. பொறுக்கித்தனம் என்று கண்டிக்கப்படும் நடத்தையே காமம் என்ற உன்னத நிலையடைந்து, பிறழ்வு என்ற இலக்கியப் பொருளாகி, விடுதலை என்ற ஆன்மீக வேட்கையாய் உயர்கிறது- ஆனால், ஆண் தன் எழுச்சியிலும் வீழ்ச்சியிலும் தன்னைக் கூர்ந்து அடையும் வியப்புணர்வே இந்நாவலெங்கும் விரவிக் கிடக்கிறது (அதிலும் பெண்கள் முன்னிலையில் அவன் நடந்து கொள்வதை எழுதியிருக்கும் விதம், கல்யாண வீட்டில் மாப்பிள்ளையாகவும் எழவு வீட்டில் பிணமாகவும் இருக்க நினைக்கும் நாயக உந்துதலாய் இருக்கிறது).

அனுபவ நிலையில் அன்றாட யதார்த்தம் மனிதனுக்கு அளிக்கும் ஆன்மீக நிறைவின் சாத்தியங்கள் மிகக் குறைவு. தெய்வ பக்தி, இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட அதிசயங்கள், அனைத்தையும் தியாகம் செய்யும் லட்சியம் என்று எதற்கும் இடம் கொடுக்காத நவீன மனம், தன்னையும் தன் அற்ப உணர்வுகளையும் கடந்து சமூக எல்லைகளால் வரையறை செய்யப்படாத பொதுமையை உணர்வதை ஒரு மிகப் பெரிய கண்டடைதலாய், புனைவில் முன்னிலைப்படுத்த வேண்டிய லட்சியமாய், கொள்கிறோம். இங்கு இயந்திரத்தன்மை கொண்ட போக்குவரத்துக்களில் கட்டுப்பட்டுக் கிடக்கும் காமமும் வன்முறையும்  அன்றாட வாழ்வின் மையத்தில் இருந்தும் எப்போது வேண்டுமானாலும் அறுத்துக் கொண்டு ஓங்கி எழுந்து ஒழுங்கமைவைக் குலைக்கும் ஆற்றல் கொண்டிருப்பதால், அவற்றின் அதீத உன்னதப்படுத்தல்கள் சராசரி நிலையிலிருந்து நம்மை மிக எளிதில், நம்பத்தக்க வகையில், விடுவிக்கின்றன. காமத்திலும் வன்முறையிலும் மனிதன் அடையும் நரக வேதனை அதன் எதிர் நிலையில் ஆன்மீக மீட்சியின் சாத்தியத்தையும் திறந்து கொடுக்கிறது. இன்றைய இலக்கியத்தில் காமமும் வன்முறையும் எவ்வளவு எழுதியும் அலுப்பதில்லை.

சரவணன் சந்திரனின் இந்த நாவலும் இப்படிப்பட்ட தன்மை கொண்டதுதான் என்றாலும் அதன் மெய்ம்மைப் பசி தர்க்கத்திலும் அனுபவ உண்மையிலும் அடங்குவதில்லை. மிகுபுனைவுப் பாணியில் துவங்கி தெய்வ பக்தியையும் இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட அதிசயங்களையும் ஒரு அதிநாயக சினிமா கற்பனையில் மேற்கூறிய காமம் மற்றும் வன்முறை சார்ந்த வேதனைகளுடனும் மீட்சியுடனும் இணைத்துக் கொள்கிறது. பாம்பு, நெய், சர்க்கரை, சர்க்கரைப் பொங்கல் என்று பலவும் இலக்கியத்தன்மையுடனேயே படிமங்களாய் வெற்றி பெறுகின்றன. ஆனால் கதை நெடுக ஒவ்வொருவரும் வேறொருவராகவும் ஒவ்வொன்றும் வேறொன்றாகவும் ஒவ்வொரு தன்னிகழ்வும் வேறொன்றின் திட்டமிட்ட காய்நகர்த்தலாகவும் இயங்கும் கற்பனையில் ஆன்மிகம் அதன் பதிலி நிலையில் செயல்படுகிறது. இந்தக் கதையில் வெளிப்படும் களிப்பு, வேதனை, மீட்சி போன்றவை விடுதலை வாக்கியங்கள் நிறைய இருந்தாலும் எந்த அளவுக்கு கடப்பின் தேவையைச் சுட்டுகின்றன என்பதில் தெளிவில்லை. தன் வலியும் வேதனையும் தீர வேண்டும் என்று யாசிக்கும் ஒவ்வொருவனும் இழந்ததை மீட்க விழைகிறானா, அல்லது, தன்விழைவின் அர்த்தமின்மையை அறிந்து அதன் கடப்பை நாடுகிறானா என்று தெரியவில்லை. இந்தக் கதையின் கதைசொல்லிக்கு இல்வுலகின் களிப்புகள் இறுதியில் வசீகரமிழந்து விட்டன என்று சொல்ல முடியவில்லை.

‘யாதனின் யாதனின்’ என்று துவங்கும் குறளும், ‘ஆசை அறுமின்’ என்ற திருமந்திர வாக்கியமும் மிகப் பிரசித்தம். துறவு நிலை என்பது அனர்த்தங்களிலிருந்து விடுபடலையொட்டி நிகழ்கிறது. இது களிநிலையைத் தழுவிக் கொள்வதாகவே இருந்தாலும்கூட அர்த்தம்-அனர்த்தம் குறித்த ஒரு புரிதலோ நிறைவுணர்வோ இல்லாமல் ஆன்மிகம் இல்லை. “நான் மிகச் சிறு வயதிலேயே ஒரு வாக்கியத்தால் மிகவும் கவரப்பட்டேன். The Futility of Gratification of Desire (ஆசை நிறைவேற்றத்தின் பயனற்ற தன்மை). எனக்கு எல்லாப் பேரிலக்கியங்களும் இதைத்தான் ஒளியூட்டுவதாகப்படுகிறது,” என்று அசோகமித்திரன் சொல்புதிது நேர்முகத்தில் கூறுகிறார். அசோகமித்திரனை உரைகல்லாகக் கொண்டு சொல்லவில்லை- கடப்பு நிலையின் அவசியம் எதனால் எழுகிறது, அது எங்கு ஆன்மீகத்தைத் தொடுகிறது என்று கேள்வி கேட்டுக் கொள்கிறேன். ஒவ்வொரு துயரையும் வேதனையையும் வீழ்ச்சியையும் மீட்சியின் நாட்டத்தையும் ஆன்மீக விழைவாய் கருதி ஓர் இலக்கியத்தைப் பரிந்துரைக்கும் முன் நாம் கேட்டுக் கொள்ள வேண்டிய கேள்வி இது. இந்த அவசரம் அற்ப விழைவுகளையும்கூட, அவற்றின் மிகைகள் காரணமாய், ஆகாயத்துக்கு உயர்த்திக் காணச் செய்துவிடக் கூடும்.

சுபிட்ச முருகன், சரவணன் சந்திரன், டிஸ்கவரி புக் பேலஸ். (பனுவல், காமன் ஃபோக்ஸ்)

*1.11.2018 இரவு 7:40 மணியளவில் திருத்தப்பட்டது: சில நண்பர்கள் பதிவைப் படித்துவிட்டு, இப்படியெல்லாம் பாராட்டி எழுதியிருக்கிறீர்களே, அவ்வளவு நன்றாக இருக்கிறதா, என்று கேட்டதால் இச்சொல்லைச் சேர்த்தேன். இசை, காமிரா, லைட்டிங், உணர்ச்சிகரமான வசனங்கள் என புலன்களுக்கு உணர்வுகூட்டும் மிகையனுபவம் என்ற பொருளில் சினிமா மாதிரி இருக்கிறது என்று எழுதியிருந்தேன். ஆனால், தமிழ் சினிமாவும் இலக்கிய வாசகர்களும் இன்று அந்த நிலையில் இல்லை போலிருக்கிறது.