நேற்று புதிதாய் பிறந்தோம்

நீ நேற்று, புதன் கிழமை,
காலை எழுந்திருந்தபோது
திங்கட்கிழமை போலிருந்தது நினைவிருக்கிறதா
இல்லாத இரண்டு நாட்கள்
தொலைந்து போனது குறித்து
வருத்தப்பட்டது நினைவிருக்கிறதா
ஒரு ரகசியத்தைக் காப்பதுபோல் அந்த உணர்வை
யாருக்கும் தெரியாமல் சுவைத்துக் கொண்டு
கரையக் கரைய நீட்டிக்கச் செய்தாயே
நினைவிருக்கிறதா-
அப்புறம் இரவில் தூங்கப்போகும்போது
ஒவ்வொரு நாளும் இது போல்
இரண்டு நாட்களை இழந்து எழுந்தால்
எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும் என்று நினைத்தாய்
நினைவிருக்கிறதா-
ஆனால் இன்று காலை
மூன்று மணிக்கு எழுந்து மொபைல் பார்த்தபோது
காலம் ஒரு பெருஞ்சுமையாய் உன் தோளில்
ஏறி உட்கார்ந்து கொண்டதே,
அது எப்போதும் உன்னை விட்டு நீங்கவில்லை
நீ தொலைத்ததாய் நினைத்து மகிழ்ந்த
அந்த இரு நாட்கள் கனவும்கூட இல்லை,
இல்லாத நாட்கள் தொலைக்கப்படவில்லை
எல்லாம் சரிதான்
தொலைத்து விட்ட உணர்வுதான் இருந்ததே,
அதுவாவது இருந்திருக்கக்கூடாதா,
அல்லது அது எப்படி இருந்தது
என்பது மட்டுமாவது நினைவில்
இருந்திருக்கக்கூடாதா

Advertisements

ஆன்மீக வறுமை

புலம்பல்:

இணையம், அதிலும் குறிப்பாக, டிவிட்டர், பேஸ்புக், வாட்ஸ்அப் வந்தபின் கருத்துச் சுதந்திரத்தின் அர்த்தம் மாறி விட்டது. “நான் நினைப்பதைச் சொன்னேன்,” என்பது போய், “சும்மா”, “நல்ல ஜோக்”, “இண்டரெஸ்ட்டிங்கா இருந்தது”, ‘இப்படியும் சொல்றாங்க”, “இந்த மாதிரியும் நினைக்கறாங்க” என்று பார்வர்ட்கள் வருகின்றன. கூடவே அவ்வப்போது சொந்த கருத்துகளும் உண்டு. இதெல்லாம் ப்ரீடம் ஆஃப் எக்ஸ்ப்ரஷன் என்ற தலைப்பில் வருவதால் கருத்துச் சுதந்திரம் என்பது பொருத்தமில்லை, “வெளிப்படுத்திக் கொள்ளும் சுதந்திரம்” என்பதுதான் சரியாக இருக்கும். ஏனென்றால் கருத்தின் நியாயம் உண்மையின் பாற்பட்டது, வெளிப்பாட்டு நியாயம் உணர்வின் பாற்பட்டது.

காந்தி பல பெண்களுடன் ஆடுவது, நேரு ஒரு முஸ்லிம் என்றெல்லாம் பார்வர்ட் வரும்- “இதில் கொஞ்சம்கூட உண்மை இல்லையே,” என்றால், “எனக்கு வந்தது, பார்வர்ட் பண்ணினேன்,” என்று ஒரு பதில். “அப்படியானால் எது உண்மை என்று பார்க்க வேண்டாமா?” “உனக்கு உண்மையாக இருப்பது எல்லாருக்கும் உண்மையாக இருக்க வேண்டியதில்லை, அவரவருக்கு அவரவர் உண்மை”. “சரி, பெண்களை, ஒரு மொழியை, ஒரு இனத்தை, ஒரு தனி நபரை இழிவாக கேலி செய்யும் மீமை பார்வர்ட் செய்கிறாயே, ஏன்,” என்றால், “இவன் என்ன எப்ப பாரு சீரியஸா இருக்கான், ஜாலியா ஒரு ஜோக் பேசிக்கக்கூட விட மாட்டேங்கறான்.” “என்னடா அவன் பெண்களைப் பத்தி இவ்வளவு மட்டமா பேசறான்?” “நினைக்கறதைச் சொல்றான், பேச விடு. நீ ஏன் அதை அடக்கற? ரொம்ப ஜட்ஜ்மெண்டலா இருக்க”.

உன்னோட பப்புளை விட்டு வெளியே வா, எம்பதி வளத்திக்க, சேஃப் ஸ்பேஸ் எல்லாம் வேலைக்காவாது- எதற்கு இதெல்லாம்? பிறருக்கு இங்கிருக்கும் உரிமையில்லை, பொதுச் சட்டங்கள் பிறருக்கு சரிப்பட்டு வராது, பிறர் அடக்கப்பட வேண்டும் என்று சொல்பவர்கள்: இவர்களோடு பேசவும், இவர்கள் சொல்வதைக் கேட்டுக் கொள்ளவும் நாம் நம் குமிழ்களை உடைத்துக் கொள்ள வேண்டும், புரிந்துணர்வை வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும், நியாய அநியாயம் பேசுவதை எல்லாம் நிறுத்திக் கொள்ள வேண்டும்.

எதிர்க் கேள்வி கேட்பது, எதிர்க்கருத்து சொல்வது, இது நியாயமில்லை அல்லது மனிதத்தன்மை இல்லை அல்லது இரக்கமில்லாதது என்று கண்டிப்பது இதெல்லாமே வெளிப்படுத்திக் கொள்ளும் உரிமைக்கு எதிராகிறது. கடுமையாய் தண்டிக்க வேண்டும், நாட்டை விட்டு வெளியேற்ற வேண்டும், எப்போதும் சந்தேகத்தில் வைத்திருக்க வேண்டும், நம்மைப் போல் அவர்களைப் பார்க்கக்கூடாது, நாம் பாதுகாப்பாக இருக்க வேண்டுமென்பதற்காக அவர்கள் பாதுகாப்புணர்வை இழக்க வேண்டும் என்றால் அது தப்பில்லை, என்றெல்லாம் சொல்வது நம்மை வெளிப்படுத்திக் கொள்ளும் உரிமையில் வருகிறது. நான் என் ஆசைகளை, அச்சங்களை, என் அடையாளங்களை வெளிப்படுத்திக் கொள்கிறேன், அந்த உணர்வுகளைப் பாதுகாத்துக் கொள்ளும் உரிமை எனக்கு இருக்கிறது. இந்த இடத்தில் உண்மை, நியாய அநியாயம் என்று பேசி என்னைப் பொய்ப்பிக்கப் பார்ப்பது, என்னை மோசமானவன் மாதிரி பார்ப்பது என்பது எல்லாம் என்னை, என் உணர்வுகளை நான் வெளிப்படுத்திக் கொள்ளும் உரிமையை மறுப்பதாகிறது.

ஒரு காலத்தில் ஆதன்டிசிட்டி என்று சொன்னால் எது உண்மையான நான் என்று அர்த்தப்பட்டது (‘பிம்பத்தின் பிம்பத்தின் பிம்பம்’ ஆதவன் டைப் வெங்காயத் தோலுரித்தல்களின் அடிப்படையில் அப்படிப்பட்ட ஒரு கவலை இருந்தது). ஆனால் இன்று, ஊரறியப் பொய் சொல்பவன், வெட்கமில்லாத ஊதாரி, தாட்சண்யம் பார்க்காமல் வெறுப்பவன்- இவன்தான் ஆதன்டிக் மனிதன் : ஏனென்றால் ஒளிவு மறைவில்லாமல் தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்கிறான், இல்லையா? இப்போது நாகரீகமாய் நடந்து கொள்வது போலித்தனம் ஆகிறது, “மூர்க்கமாய்த் தாக்கு- கண்ணியம் காட்ட வேண்டிய தகுதியை அவர்கள் இழந்து விட்டார்கள்,” என்ற இடத்தில் இடமும் வலமும் ஒன்று சேர்கின்றன (அரசியல் சரிகளை நிராகரிப்பதில் ஆரம்பித்து சர்வாதிகாரத்தை ஆதரிக்கும் இடத்துக்கு வந்து நிற்பதிலும் இவர்கள் ஒன்று சேர்கிறார்கள்) .

ஆனால் இங்கு ஒரு நகைமுரண் உண்டு: டப்ஷ்மாஷ், மீம், ஸ்ம்யூல்- செல்பி என் அகம் என்றால், இவையே இறைவனார் எனக்கருளிய முத்தமிழ்ச் சுவைகள். எனதல்ல எனினும் இவற்றில் என்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்கிறேன், நானல்ல எனினும் இவற்றில் நான் இருக்கிறேன். ஆன்ம நாட்டமில்லாத பண்பாட்டில் அகம் வர்த்தகச் சாதனங்களால் பிரதிமைப்படுத்தப்படுகிறது: அதன் மொழி மட்டுமல்ல, உள்ளமும் கொள்ளல் கொடுத்தல்களின் பரிமாற்றத்தில், எப்போதும் தற்காலிகமாய், ஆனால் தொடர்ந்து உறைகிறது.

 

சரஹா

ஒரு காலத்தில் பிளாக்கில் அனானி கமெண்ட்டுகள் கொடுத்த டார்ச்சர் இன்னதென்று சொல்ல முடியாது, அந்த அனானி யார் என்று துப்பறியும் கும்பல் எல்லாம் சேர்த்துக்கொண்டு பொறி வைத்தது, ட்ராக் செய்தது எல்லாம் வரலாறு. காலம்தான் எப்படி மாறுகிறது, அனானி கமெண்ட்களை வெறுத்த காலம் போய் அனானிகளை வரவேற்றுக் கொண்டிருக்கிறோம்.

வரலாற்றை மறப்பவர்கள் அதை மீண்டும் வாழ்ந்து பார்க்கச் சபிக்கப்படுகிறார்கள் என்பது மூதுரை. இதோ- எனக்கான சரஹா

அப்டேட்:

முதல் மற்றும் இறுதி கமெண்ட்கள் நானே செய்தது.

வாழ்த்திய நண்பருக்கு நன்றிகள்.

Capture

இனி இருந்தென்ன இல்லாதிருந்தென்ன என்று எனக்கான சரஹாவை டெலிட் செய்து விட்டேன். நம்ம வர்த் அவ்வளவுதான் என்றால் அப்புறம் ஒன்றும் செய்வதற்கில்லை!